آرش نورآقایی | سایت شخصی

من از تو توبه نتوانم، مگر تو به با من توانی …………………………………….. گفت: مرگ حق است. گفتمش: آری، اما در میان همۀ ابیات دنیا تنها یک جا باید جای «تو» باشم. همان جا که «نه تو مانی و نه من» نفرین بر آن یک دَم، که بعدِ تو بمانم.

در دریای یاد تو باد مخالف می‌وزد، بیچاره دلم که بیهوده پارو می‌زند.

زیباترین زیان، آن بویی است که بهار به باد می‌دهد. …………………………………………………………………… در زورخانۀ بهار، با دَم بلبلِ مرشد باد کباده می‌کشد و گل در گود، می‌چرخد. …………………………………………………………………… اندکی است از بهاره، آنچه به کوچه آمده. در راه صحرا، ایل بهار به کوچ است؛ آنکه تمامش به تماشا می‌ارزد! …………………………………………………………………… بهار می‌آید، برگ می‌پروراند، سایه می‌سازد، …

شوق نشستن دور آتش آن است که، سرخ آتشین لبت، در میان زلف تار شبت، چهره‌ات را چون روزِ فردا می‌کند برایم.

گنبدها آبی‌اند؛ به استتار در آسمان. نشانی بهشت را از چشم چه کسی پنهان کرده‌ای مسلمان؟!

چشم‌هایت، برای همیشه مرز ایران و توران است با آن همه تیر مژه‌گان و کمان ابروهایت