آرش نورآقایی | سایت شخصی

روی میز کنار پنجره، بخارش سال‌هاست که محو شده. آن روز باران می‌آمد و بوی خاک باران‌خورده در هوا نرم‌ و آهسته پرسه می‌زد. تو گفتی: «بریز، الان می‌آیم، فقط کمی صبر کن تا…» حالا یادم نیست بعد از تا چه گفتی و قرار بود فقط چه کار کوچکی را انجام بدهی و بعد بیایی.من …

سفر، در مفهوم، بیش از آن‌که جابه‌جایی در جغرافیا باشد، هجرتی است از هیاهوی زبان به اقلیم سکوت، و اوج بلاغت مسافر آن‌جاست که هرچه بیشتر می‌فهمد، کمتر سخن می‌گوید. جاده، زبان راه است؛ واژه‌ها بر آن قدم می‌زنند، و البته گاه گم می‌شوند. اما هرچه راه طولانی‌تر می‌شود، زبان کوتاه‌تر می‌گردد و واژه‌ها می‌آموزند …

همیشه به ما دیکته کرده بودند که باید به «نقطه» رسید؛ تمام مشق‌هایمان، تمام مسابقه‌هایمان و تمام نقشه‌هایمان برای آن نقطه‌ای بود که در انتهای مسیر قرار داشت،خیال می‌کردیم وقتی به آنجا برسیم، زمان می‌ایستد و خوشبختی مثل یک مدال به گردنمان آویخته می‌شود،اما حالا که به عقب نگاه می‌کنم، می‌بینم زندگی اصلاً در آن …

این خطوط، ردِّ زمان‌اند که زبانش را هر بار به رنگی بر یک معنی می‌ساید. این نقش رنگین رقصان، درفش کشوری‌ست که مرزش رؤیاست و پایتختش خیال. سرخ‌گونش، یاد قلبی‌ست که هنوز در هیاهوی خاموشی می‌تپد؛ طلایی‌اش، شهادت نوری‌ست که در هیچ قراری فرو نمی‌ماند. و این‌همه، تاختن سمند روح است در میان این بوم …

در دل آدمی، یک «مارْ» «رامْ» چنبره زده؛  یک نفس، نوش دارد یک نگاه، نیش. و می‌دانم که میان همدمِ «گرم» و «مرگ»، فاصله فقط یک دگردیسی است. گاه از عشق، «سرد» می‌شویم نامش را می‌گذاریم، «درس» و همین «راز» را اگر نگه نداریم، به این گنه «زار» می‌شویم. دریا و دیار، هر دو از …