لعنتي…لعنتي…لعنتي… “زندگي ما جدا خواهد شد و عشق‌هاي ما فراموش.”

كوير تو را سرگرم مي‌كند تا آسمان فرصت داشته باشد، با پرتوهاي غريبش تقدير تو را رقم بزند.

زيبايي اين لحظه‌اي و چند قدمي را مي‌بيني و اميد به آينده و دوردست داري… بعدها خواهي ديد كه تنها تشابه اين لحظه و آينده، خطوط نمكيني است كه بر اين كوير و بر صورت تو نقش بسته.          

او دف مي‌زد و من كادر مي‌بستم.

شب‌ها شعرند، قافيه هم دارند.

اعتياد… كهن اسطوره “قرباني كردن خود” است.

چندان عشرت نكردم، كه چنين حسرت مي‌خورم. اما پاييز كه وقت گل نيست.