روزنوشت پارادوكس توسط آرش نورآقائی در جمعه, دسامبر 26, 2008 زيبايي اين لحظهاي و چند قدمي را ميبيني و اميد به آينده و دوردست داري… بعدها خواهي ديد كه تنها تشابه اين لحظه و آينده، خطوط نمكيني است كه بر اين كوير و بر صورت تو نقش بسته. نوشتهی قبلی نوشتهی بعدی نوشتههای مرتبط روزنوشت دایی و رکورد من روزنوشت پیکری بر روی تخت مردهشویخانه روزنوشت عمو علی
دیدگاهها
متن تو مرا بر آن داشت درباره ی کویر ایران متنی بنویسم.