پارادوكس

زيبايي اين لحظه‌اي و چند قدمي را مي‌بيني و اميد به آينده و دوردست داري…

بعدها خواهي ديد كه تنها تشابه اين لحظه و آينده، خطوط نمكيني است كه بر اين كوير و بر صورت تو نقش بسته.

 

 

 

 

 

دیدگاه‌ها

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *