از واقعیت اکنون، این لحظه­ ها، بی ­پرده بگویم فراتر، این سال­ ها، گریزانم و راست اگر پندار کنم، درست اگر بگویم با شما، در پی افسون شدنم. در پی رازی که مبهوتم کند و در اندیشه ­ی بی­­ زمان دلدادگی فرو بَرَدَم. اینچنین نخواهد بود… چراکه جغرافیای ذهنم، انگار دیواری است کاهگلی، ترک خورده، …

دلم می­خواهد آنقدر راه بروم تا برسم به ستیغ کوهی که آن دختربچه­ ی پنج ساله نقاشی کرده… بنشینم آن بالا، رو به روح آدم کنم و بگویم: “یک سیگار بده بکشیم.”

ای لحظه، ای رهگذر کوچه ها، می خواهم دعوتت کنم به اتاق خوابم، به خوابم، … … … بخوابم.

چه خوش داشت برگ باکره‌ی شمشاد حضور عریان باران را

– زن ن ن ن ن، جلوی دهانت را بگیر. – نمی خواهم. دوست دارم هر چه دلم می خواهد بگویم. می خواهم حرف بزنم م م م م. – هر چقدر دلت می خواهد حرف بزن. آنقدر حرف بزن تا بمیری. منظورم از جلوی دهانت را بگیر این است که کمتر بخور. – آهان! …

– مرد در اتاق را باز می‌کند و وارد می‌شود. – لباس‌هایش را درمی‌آورد. – یک‌راست به سمت تختخواب دو نفره‌ با بالش و ملحفه‌های سفید رنگ می‌رود. – زنی منتظرش است. – مرد به وظیفه تولید مثل عمل می‌کند. – سپس برمی‌خیزد که به سمت حمام برود. – زن ملحفه‌ای را به سمتش پرت می‌کند. – مرد …

ببین! عنکبوت-بانو نشسته در تارهای تنیده. وَه! چه قلعه دختری!

دست در دست هم، به دریا می‌نگریستیم. دیگرانی آن‌جا نبودند و جز ماه کسی ندید که ما، من بودم و عروسکی درست شبیه به خودم نشسته در کنارم.

کشورم، این اتاق تاریک غول‎آسا، نه آیینه‎ای دارد و نه یک لنز، عاجز از حتی ثبت یک لحظه تاریخی.

طناب، تنها یک متر پایین‎تر از آفتاب، بی‎هیچ آرزویی، بی‎هیچ پیراهنی که آویزان شده باشد از آن با سکوت گیره‎های زبان‎بسته خود را سرگرم کرده. گیره‎ها، دور و نزدیک از هم، بسان خری بی‎بار، بی‎کار لِنگ در هوا باقی مانده‎اند. بی‎هیچ هیجانی، شهوتی یا عاشق‎شدنی تحت اراده‎ی یک خط راست بی‎تجربه‎اند. و آفتاب، آن‎قدر گیج …

در آن دَم، هر دَم که بوم سیاه خاطرت در میان سرخ خیالم شعله می‎گیرد، تکه‎هایش را، بازمانده‎هایش را، با اشک‎های آبی عاطفه دوباره نقاشی می‎کنم.

زمین هرگز روی خودش را نمی‌بیند جز آنی، در خرده شکسته‌های آینه‌ی باران