خوابم نمی‌بَرَد. دریاست انگار دل، آشوب است. موج، بالشی است بی‌قرار رویا تَر شده، امید شور می‌سُرّد ماهی اندیشه و می‌شکند مهتاب روح غوطه می‌خورد آغوش، بی‌هیچ استواری.

در دَم می‌دَرَد این دَرد         دُرد دَرِ میکده است درمانش

از آن نگاه‌های ردیف غافل شدم و از این قافیه بوسه‌ها قافله‌ام غارت  

آنکه از چشمه می‌نوشد، می‌داند که چگونه با چشم بنوشاند.

در آن دریای سیاه یک جزیره سفید هست. پاشنه‌ام را ورخواهم کشید، تا بروم. اما لامصب! داستان این پاشنه را همه می‌دانند. با این وجود! می‌روم، و می‌دانم که آشیل وجودم همان‌جا جانش درخواهد رفت.

به رسم آئین مقدس اعتراض آن بغض که از نردبان سینه‌ام به معراج رفت امشب هبوط کرد و برایم گفت: ایزدان همه شاهکار شاهدانه‌اند.

وقتی، آسیاب فکر مَردم را دیدم که در جا می‌زد تا نوبت نشاط آن باغ نادیده بهشتی از راه برسد. تصمیم گرفتم، از  اضطراب پل بی‌معماری گذر کنم تا بلندای دروغ معبد برج تاجران قصه‌ی هبوط آدم را اندازه بگیرم. برای این منظور، جاده گرم شهوانی فرش را تجربه کردم تا بدانم معنای خنکای غسل …

به اجاق کور ابلیس قسم، به یک ارزن نمی‌ارزد اسم اعظم!