در اساطير يونان، «اويديپوس» شاه «تباي» است. او در جواني پدرش را مي‌كشد و با مادرش وصلت مي‌كند.   من اين اسطوره را در ذهنم ادامه دادم و به اين فكر كردم كه وقتي «اويديپوس» با مادرش وصلت كند، پسري كه از او متولد مي‌شود، برادرش خواهد بود. بعد به مفهوم «زمان» در اسطوره‌ي «اويديپوس» …

امروز خيلي زود كارهايم را انجام دادم و به خانه برگشتم. كمي استراحت كردم، بعد دوش گرفتم و لباس مهماني پوشيدم و آماده شدم براي يك ضيافت شبانه. راه خيلي دور نبود. راستش مكان مهماني در آن يكي اتاق خانه‌امان بود. اتاق خالي بود. خالي كرده بودمش، اما يك ميز گذاشته بودم كنار ديوار و …

كِي بود… كِي بود كه در تاريخ نبود، آدم سقوط نمي‌كرد، مسيح صعود نمي‌فروخت، غول شفا مي‌داد، مار نمي‌دزديد. كجا بود… كجا بود كه به زمين شبيه نبود، آيينه نمي‌لرزيد، نطفه نمي‌رنجيد، آتش فلسفه مي‌‌افروخت، سينه‌ي درخت پيدا بود. كِه بود… كِه بود كه بي‌گمان در خواب ديدم، براي آب مناجات مي‌كرد، به آسمان سجده …

به آن غبار كوچك كوچك، كه به همراه آن بالاترين، بالاترين، برگ چنار، رفته به استقبال بهار، غبطه مي‌خورم. چه غبطه‌‌اي! و در اين حال، و چه نامربوط، به خود مي‌گويم به چه مي‌ارزد انديشه؟ و جوابي نيست… تا اين‌كه، در يكي از اين زمان‌هاي سنگين سردرد، خواب خوب مي‌ربايد مرا، و من در بهترين جشنواره‌ي “قطرات شور شب‌ها”، …