فرهنگ‌نامه کودکان: دیالوگ فرضی یک مادر با پسر دو ساله‌اش

ساعت ۷ صبح: مادر بر بالین بچه حاضر می‌شود و می‌گوید:
بلند شو عزیزم، بیا “ماما” بهت “مه مه” بده.

ساعت ۸ صبح: مادر بچه را بغل می‌کند و می‌گوید:
عزیزم بیا بریم “جیش” کن. آهان،… به “دودولت” دست نزن (در حالی که خودش دست می‌زند)… آفرین گل پسرم، تاج سرم.

ساعت ۹ صبح: مادر با مقداری سوپ وارد می‌شود و می‌گوید:
حالا وقت “قاقالی‌لی” ‌یه. دهنتو باز کن…آهان…حالا  “هام” کن…آفرین پسرم.

ساعت ۱۰ صبح: مادر چادر به سر کرده و بچه را در بغل می‌گیرد و می‌گوید:
بیا با هم بریم “ددر”

در خیابان: کلماتی که مادر می‌گوید عبارتند از:
“تاتی تاتی” کن پسرم… ببین “نی نی” چقدر خوشگله… “جوجو” رو ببین…”پیشی” رو دیدی… به اون دست نزن، “جیزه”… اونو نذار دهنت، “اخه”…

ساعت ۱۲: مادر و بچه به خانه بر می‌گردند و مادر می‌گوید:
بریم “پی پی” کن و بعدش هم باید “لالا” کنی

ساعت ۱۷: مادر و پدر که حالا از سر کار برگشته، هر دو بر بالین بچه حاضر می‌شوند و به پای بچه که زخم کوچکی دارد نگاه می‌کنند و مادر می‌گوید:
“اوف” شده، بذار” بابا” ببوسه خوب بشه

در همین احوال مادر روسری‌اش را روی صورتش می‌کشد و دوباره صورتش را به بچه نشان می‌دهد و با صدای بلند می‌گوید:
“دال لی”

بعد بلندش می‌کند و موزیکی می‌گذارد و خودش هم بشکن زنان می‌گوید:
“نی نای نای”…”نی نای نای”…

ساعت ۲۰: مادر می‌خواهد بچه را بخواباند و می‌گوید:
بیا بخواب وگرنه “لولو” می‌یاد می‌خوردتا.

دیدگاه‌ها

  1. بتسابه

    بچه داریوتون هم که عالی است.
    حالا چرا پسر بچه؟؟ مگه دختر بودن و بچه دختر داشتن اشکالی داره؟ نمیدونم چرا مردها پسر دوستن؟
    اشکال از کجا هست تو فرهنگ ما؟

  2. سیما سلمان زاده

    اگه بدونید مادر از صبح تا شب چقدر توان صرف می‌کنه اونوقت حق میدید شب دیگه طاقت چک و چونه زدن حتی با بچه‌شو نداشته باشه
    ………………………………………………………………………………………………………
    جواب: سلام. حق با شماست.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *