واژه aspanakh و spinach از فارسی به isbinakh عربی تبدیل شد و در کاتالان به شکل espinac درآمد و در ادامه به صورت espinache و spinache در زبان فرانسه قدیمی درآمد و به صورتهای espinarc و épinard هم نوشته شد. امروزه هم در زبان انگلیسی به همان صورت فارسی یعنی spinach نوشته میشود. دیگر اینکه …
شیرازیها به اسفند میگویند «بو خوش» ولی این اسفند با بوی خوش به سراغ ما نیامد. اسفند را برای دوری از چشمزخم و بلاگردانی دود میکردند، اما این اسفند بلایی به سرمان آورد که دود از کلهامان بلند شده. روزگاری از اسفندفروش برای سعادت و شادی اسفند میخریدیم و بر خوان نوروزی و سر سفره …
تازه از راه رسیده بود و نفسهای تندش به صورت بخار از دهانش خارج میشد. تنش حسابی داغ بود و رنگ رخش به سرخی میزد. دیر نکرده بود و میدانست که هنوز چند دقیقهای بیشتر از شروع مهمانی نگذشته. تا به خودش بیاید، یکی از مهمانان انتخابش کرد. چند لحظه بعد انگشتان همان شخص به …
نمونهای از توصیف محبوب در ادبیات ایران ای محبوبِ بادام چشم شکر لب سیب زَنَخ (زنخدان) ترنج غبغب نار پستان پسته دهان ماهی اندام حلوا کلام فندق چال
ریدک در پاسخ پادشاه (خسرو) که پرسید: «بوی بهشت را به چه مانند کنند؟»، گفت: «هرگاه بوی باده خسروانی، سیب شامی، گل سرخ فارس، شاهسپرم سمرقند، بادرنگ طبرستان، نرگس مشکی؟، بنفشه سفاهان (اصفهان)، زعفران قم و بونی؟ و نیلوفر شیروانی را در هم آمیخته، بویهای سهگانه داربوی هند، شاهبوی شحری؟ و مشک تبتی را بر …
آن نهنگ روزگار بلعیده است مرا در قعر شکمش روز میکُشم هر شب
عطسه کردم، خوابشان پرید ستارههای آسمان
*** یکی از عناوینی که برای شبکههای اجتماعی به کار میرود، «شبکههای خشم و امید» است. قرار بود هر «لایک»، ذرهای امید منتشر کند، اما در نهایت این ایده چنان که باید عمل نکرد و به جای آن خشم بیشتر پا گرفت، بهویژه در کشورهایی که آمادگی پذیرش و گسترش خشم را داشتند. از طرفی …
۱۳۳۷/۵/۳۰ در مطبوعات اخیر هلند مطالب زیر راجع به ایران جلب توجه مینماید: ۱- … ۲-… ۳-… ۳- دولت ایران به مناسبت اینکه دولت عراق خلیج فارس را خلیج عربی نام برده است شدیدا اعتراض نموده است. …………………………………… در اجرای اوامر جناب آقای دکتر اقبال نخست وزیر برای تشکیل کلاس تربیت راهنما جهت روزنامهنگاران و …
تقدیم به همدان: قدیما از مَرو که میخواستی بری تیسفون، یا برعکس، حتما گذرت به همدان میفتاد، جایی که پاتوق بچه مَحَلّای ایران بود. همه میومدن اینجا. بازارِش راسته کَلیمیا داشت و کاشیا و نهاوندیا و سبزواریا. زرگرا، چلنگرا، قصابا، قنادا، مِسگرا، کفشدوزا، حلاجا و سمساریا، همه بودن. خلاصه جمعشون جمع بود. میگن همدان هَفتا …
اگر سرنوشت سیاه سرزمینمان سپیدبخت میشود و سرسبز باقی خواهد ماند، اگر سرو سجاده ایران با شکافتن سینهمان سیراب میشود، اگر سایه سنگین سرما با دمیدن سَحَر محو میشود و سِحرِ ساحران با طلوع ستاره صبح باطل خواهد شد، اگر چراغ سَردَم سامان روشن میماند و سوز سهراب در متن کتاب وطن ساز خواهد شد، …
الان وقت آن است که یک نفر بیاید و بگوید: «لطفا، به همهی آنچه من میگویم باور نداشته باشید.» و ادامه دهد: «من فقط شاید بخشی از حقیقت را بدانم.»
در «طلب» این «ابرشهر»، سراغ آن «عشق» باید رفت که شاید تنها یک دَم باشد میان دو عَدَم. سخن از «نیشابور» است، دانگِ ششم و شهر هفتم ایران، که شنیدن داستان «حیرت»آورش دلِ با«معرفت» میخواهد. سخن از «ریوند» است که گویی سخنورانش جام جم دارند و اسرار ازل میدانند، و با این حال، دربندِ سَر …