فردا (۲۸ اسفند) به سفر می روم و روایت دیگری را آغاز می کنم. دیشب به دفتر خاطراتم رجوع کردم و دیدم که در سال ۱۳۹۰، چهار ماه در سفر بوده ام. تا جایی که در خاطرم مانده در سال ۱۳۸۹، هفت ماه سفر کرده بودم. هیچ دوست ندارم این روند نزولی ادامه پیدا کند.

زمان ها و مکان هایی هستند که به قلب آدم سخت چنگ می زنند. این ها اگر اشک جاری نکند حداقل بغض تحمیل می کنند.

دیشب از کوچه ای عبور می کردم. در همان حین متوجه شدم دو پسربچه حدود ۱۰ – ۱۱ ساله در پیاده رو ایستاده اند و با پسربچه دیگری به همان سن و سال که در بالکن طبقه اول خانه اشان ایستاده، گپ و گفت می کنند. سرعتم را کم کردم و به حرفشان گوش دادم. …

سراغ دارم دوستانم را که به جرم مصاحبه با صدای آمریکا، رادیو فرا، شبکه فارسی زبان بی بی سی و … به زندان افکنده شدند. این را می دانم. اما آتچه که نمی دانم این است که چرا این روزها آنهایی که دوستانم را به زندان انداختند، گفته ها و نوشته های، رادیو فردا، رادیو آمریکا، …

مرضیه رسولی، همکار روزنامه نگارم از زندان آزاد شد. این خبر به اندازه جایزه اسکار اصغر فرهادی برایم خوشایند و دلپذیر بود.

بعد از جشن به همراه استاد محمدرضا اصلانی، استاد سودابه فضائلی، مجتبی گهستونی، ژاله ابراهیمی، مجتبی باغبانی، فرامرز علیخانی و ابوطالب شهی زاده ، از اهواز، دزفول، قلعه شاداب، لالی، اندیکا و روستای “تخت کبود نرگسی” (همان روستای آسماری) بازدید کردیم. شرح این سفر را مجتبی گهستونی نوشته. خودم هم بعدتر، بیشتر در این رابطه …

از این یورش بیرونی، همه درونم سر به شورش برداشته.

ممکن است برخی از دوستان فکر کنند که عنوان این نوشتار را اشتباه نوشته ام و منظورم ۲ اسفند است. نه اشتباه نکرده ام. دقیقا منظورم ۱۲ اسفند است. جمعه شبی که گذشت و مصادف بود با ۱۴ بهمن، جای خوبی بودم. خیلی خوب. جایی بودم که آرزویم همیشه این بوده که باشم. در یک …

۱- در بحبوحه‎ی برگزاری جشنواره سفرنامه‎نویسی و جشن راهنمایان گردشگری، که برنامه‎ریزی هر کدامشان نفس‎گیر است، توانستیم دیشب جلسه‎ای را برای اتاق فکر همایش “گردشگری ادبی” ترتیب دهیم. این جلسه چندین ساعت طول کشید اما با حضور مهمانان عزیزی که در جمع ما حضور داشتند، حداقل برای بنده پر از انرژی و ایده  و نشاط بود. …