طبق گزارش کمیته آمار گردشگران ورودی کشور، در سال ۱۳۸۶، ۲۱۷۱۶۹۹ نفر وارد کشور شدهاند که در حدود ۵۰ درصد آنان از کشور عراق و حدود ۹ درصد دیگر از کشورهای پاکستان و افغانستان هستند. با این حساب تنها حدود ۸۹۰۰۰۰ نفر دیگر از کشورهای عربستان، بحرین، کویت، امارات، آذربایجان، عمان، سوریه، لبنان، ترکمنستان، ارمنستان، قطر، آلمان، هند، چین، انگلستان، فرانسه، ژاپن، ایتالیا، هلند، سوئد، روسیه، دانمارک و … به کشور ما سفر کردهاند.
لبنان با هر کشور دیگری که دیدهاید فرق میکند. لبنان کشور شادخواریهای فراوان توام با غمگنانههای بسیار است. کشور اقوام مختلف، ادیان متنوع و مهمتر از همه، احزاب سیاسی فراوان که در سالهای اخیر نامش مترادف با جنگهای داخلی و اشغال بیگانگان بوده است. ادامه مطلب …
در این مسیر از شهری در ساحل کویر به شهری در ساحل دریا سفر خواهید کرد. دو ساعت رانندگی میکنید، درحالیکه دشت و کوه و جنگل و دریا به نوبت برایتان دست تکان میدهند.
گل سرخ را که بر مزار خیام گذاشت، گویی که خیالش راحت شده باشد، نگاهی کرد و گفت:« ۲۰ سال بود که آرزو داشتم به ایران بیایم و دسته گلی به او تقدیم کنم.» او یک گردشگر بود.
یقینا در این کشور، اندیشه و قانونی برای حفاظت از میراثفرهنگی و طبیعی و معنویمان داریم، اما آیا واقعا و در عمل، هیچ پیمانی برای حفاظت از آنها بستهایم؟
امروز موضوع میراثفرهنگی در کشور ما مهم قلمداد میشود، تا جاییکه ارزشهای آن با احساس مردم درهم آمیخته شدهاست اما آیا مردم با موضوع میراثفرهنگی منطقی و اصولی برخورد میکنند یا از روی احساس؟!
نام بزرگترین و زیباترین میدانی که در زمان صفویان، اولین حکومت شیعی ایرانی، بنا شد، “نقش جهان” است. “نقش جهان” یک مفهوم رمزآلود با معانی مذهبی، فلسفی و اسطورهای دارد.
بعد از مدتها امروز که جمعه است، خانه بودم و توانستم بخش گالری سایت را آماده کنم. در گالری عکسهایی را می بینید که در سفرها گرفتهام.
عکاسی را خیلی دوست دارم. عکس شبیه شعر کوتاه یا بهتر بگویم شبیه جمله قصار است. میدانید که عیب جملههای قصار در این است که جایی برای شک و گفتگو باقی نمیگذارند.
عکاسی هم همین است. آن چه را که عکاس میخواهد، در عکس نشان میدهد و نه همه چیز را.
با این حال عکاسی جزوی از دغدغههای زیبای زندگیام شده و دوستش دارم.
روزگاری شعر کوتاه همین نقش را در زندگیام داشت. اما حالا نمیتوانم شعر بگویم. چون دیگر فلسفه نمیخوانم. وقتی فلسفه میخواندم، هر شب مساله ریاضی و فیزیک حل میکردم تا ذهنم را آماده نگه دارم. اکنون اما، به قفسه کتابهای ریاضیام با حسرت نگاه میکنم.
سالها پیش شبهای زیادی را تا صبح با مسائل هندسه سر و کله میزدم و اکنون نه دیگر.
راستش میدانید، زندگی “هم این، هم آن” نیست. زندگی “یا این، یا آن” است.
شاید به زودی بخواهم که فیلم مستند هم کار کنم. البته هیچ چیز از کارگردانی و تهیه کنندگی نمیدانم، اما ایدههای خوبی در ذهنم دارم.
سالها پیش، عاشق شبهای جمعه بودم. اگر تنها بودم، تا صبح بیدار میماندم، شعر میخواندم، مینوشتم، کتاب میخواندم و گاهی هم قدم میزدم و اگر با سعید بودم تا خود صبح شطرنج بازی میکردیم.
شبهای جمعه برایم معنی خاصی داشت. تجربه نابی از آشوب و بینظمی را به همراه داشت. شبی استورهای بود. شب جمعه شب فرصت بود. در این شب، انگار یک سال به عمرم اضافه میکردند.
اکنون شب جمعه فرق چندانی با بقیه شبها برایم ندارد.
وقتی رفته بودم سنگاپور، در طول یک روز توانستم تمام این کشور را پیاده طی کنم. با خودم فکر کردم که چگونه دو برابر جمعیت سنگاپور، یعنی ۱۰ میلیون نفر گردشگر در سال وارد این کشور میشوند، در حالیکه در یک روز میتوان تمام آن را دید.
برای همین کتابی در رابطه گردشگری سنگاپور خریدم که عنوانش “کشف سنگاپور با پای پیاده ” بود. متوجه شدم در این کتاب، اطلاعات همهی کسانی که مثلا در ARAB STREET, CHINA TOWN , LITTLE INDIA مغازه داشتند، آمده است. مسئولان گردشگری سنگاپور به این ترتیب برای افرادی که در این کشور زندگی و کسب و کار میکنند، یک نوع میراث مستند تهیه کرده است و از آن در رونق گردشگریاش استفاده میکند.
بنابراین وقتی به اصفهان رفتم به دانشجویان رشته مدیریت جهانگردی و اساتید آنها پیشنهاد دادم که یک تحقیق میدانی انجام دهند و نام صاحب تمامی مغازههای بازار اصفهان را به همراه اطلاعات شغلی، پیشینه پیشهها و بقیه اطلاعاتی را که میتواند به عنوان میراث معنوی یا میراث مستند قلمداد شود را بیابند و آنها را ثبت کنند.
از آنجا که بسیاری از اساتید پیر شدهاند و کار نمیکنند و بسیاری از پیشهها هم در حال انقراض هستند، با این ایده میتوان بخشی از آنها را حفظ و حتی احیا کرد. در ضمن از لحاظ گردشگری میتوان نقشه پیادهروی بازار اصفهان را به همراه اطلاعات همهی بازاریها و مغازهها به گردشگران ارائه کرد که خودش خالی از لطف نیست و کار جدیدی به حساب میآید.
ناگفته پیداست که این ایده را میتوان در همهی شهرهای کشور و با اسلوب خاص و مشخص انجام داد.
هدف ما تهیه گزارشی از مراسم آفتاب خواهی «الهی خور دتاوه» در شهرستان رودسر، بخش رحیمآباد، منطقه اشکور سفلی، روستای زیبای شوک بود.
این گزارش را در زیر میخوانید.