آرش نورآقایی | سایت شخصی

داوود

پنجشنبه ۱ مهر ۱۳۹۵

چهار داوود از چهار هنرمند مجسمه ساز نظرم را جلب کرد تا در موردشان کنکاش ساده‌ای انجام دهم:

مجسمه‌ها در طول ۱۸۰ سال توسط هنرمندان نابغه ۱- دوناتلو (اهل فلورانس - ۱۴۴۰ میلادی)، ۲- وروکیو (اهل فلورانس - ۱۴۷۳ میلادی)، ۳- میکل آنژ (اهل کاپرزه در نزدیکی فلورانس - ۱۵۰۱ میلادی)، ۴- برنینی (اهل ناپل - ۱۶۲۳ میلادی) ساخته شده‌اند.

دو مجسمه برنزی و دو مجسمه از سنگ مرمر هستند. داوودهای برنزی‌ شمشیر در دست دارند و داوودهای مرمرین، فلاخن.

داوودهای هنرمندان فلورانسی انگار خیلی در قید و بند خشم نیستند و کارزار را ساده‌ پنداشته بودند، اما داوود هنرمند ناپلی کاملا حالت تهاجمی و جنگی دارد.

داوودهای فلورانسی ظاهرا بیشتر در اندیشه نمایش بدن خود و در انتظار تماشاچیان برای اجرای یک Fashion Show هستند.

دو مجسمه کاملا عریان هستند و دو مجسمه، پوشیده تر هستند.

دو مجسمه شمشیر به دست، سر دشمن را در اختیار دارند.

آیا هر یک از چهار هنرمند درک متفاوتی از آناتومی، خشم، مذهب، نمادگرایی، هنر و زیبایی داشتند؟

اثر دوناتلو

اثر وروکیو

اثر میکل آنژ

اثر برنینی

صبوری

دوشنبه ۲۹ شهریور ۱۳۹۵

تا این دوشیزه سفید زمستان واقع نشود، سبز زفاف بهار فقط خیال است.

هنوز حال یوز خوب نیست!

جمعه ۲۶ شهریور ۱۳۹۵

آ‌ن‌چنان که از شنیده‌ها برمی‌آید یوزهای آسیایی بیش از پیش در معرض انقراض قرار گرفته‌اند.

باید کاری کرد.

اما چه کاری؟!!!

مساله زمان

پنجشنبه ۲۵ شهریور ۱۳۹۵

زمان برای بشر مساله بزرگی است. زمان را دانشمندان از دریچه علم بسیار نگریسته‌اند اما از لحاظ زندگی روزمره شاید کمتر آن را می‌شناسیم.

ذهن ما تا امروز که ابعاد و چگالی لازم برای درک تمام و کامل زمان را نداشته. بشر نمی‌تواند زمان را پیوسته فرض کند. رویدادها گسسته فرض می‌شوند. و این گسستگی، منشا بسیاری از تصمیم‌گیری‌ها می‌شود که مشکلاتی را در پی خواهند داشت.

ذهن انگار، بیکرانگی را تاب نمی‌آورد. تا موضوعی را -اعم از مکان و زمان- کرانمند نکند، نمی‌تواند خوب تحلیل کند.

بهترین جمله فارسی در این رابطه “این نیز بگذرد!” است.

“این نیز بگذرد” قطعا نخواسته به پیوستگی زمان اشاره کند و بیشتر صبر و شاید بی‌خیالی (به زبان امروزی) را اشاعه می‌دهد. اما در بطن این جمله، تمایل به پیوستگی زمانی نهفته است.

خلاصه این‌که اگر گاهی اتفاقات را پیوسته ببینیم، نتایج طور دیگری رقم خواهد خورد.

هشت سالگی

سه شنبه ۲۳ شهریور ۱۳۹۵

هرچند دیگر آن رونق قبلی را ندارد، اما همچنان زنده است.

این سایت را می‌گویم. ۱۴ شهریور هشت ساله شد.

هر سال روز ۱۴ شهریور برایش متن می‌نوشتم. امسال این کار را نکردم.

اما امروز بعد از چند روز تاخیر، بالاخره نوشتم که هشت ساله شده.

در یک سال و نیم گذشته چندان ننوشتم و آن‌چه هم نوشتم، خوب نبوده.

تا ببینیم بعد از این چگونه پیش خواهد رفت.

در آرزوی تلخی یک قهوه تنهایی

پنجشنبه ۱۸ شهریور ۱۳۹۵

فردا بعد از سپری کردن یک سفر ۲۹ روزه به ایران بر‌می‌گردم.

برگزاری تور یک ماهه کار ساده‌ای نیست. درواقع، اگر بخواهی هم حقوق مسافران را رعایت کنی، هم دریچه‌ای باز کنی برای دنیای بهتر و آینده روشن‌تر، سفر با همسفران کار ساده‌ای نیست. اما اگر در فکر جیب و سود و ایجاد لحظه‌های سطحی باشی، داستان خیلی هم پیچیده نیست.

دوست دارم بنویسم، اما آن‌قدر ناامیدی در فرجام درست رویدادها در فضای ذهنم چگالی دارد که دستم به نوشتن نمی‌رود.

نوشتن روزی درمان دردهایم بود، حالا وجودم خاصیت این درمان را هم نمی‌پذیرد.

اصولا چند وقتی است که چیزی راضی‌ام نمی‌کند، چیزی انگیزه‌ام را نمی‌جنباند.

احتمالا بیش از آن‌که بدانم، خسته‌ام یا شاید هم چشمه‌ای دارد می‌خشکد.

پراگ، کافکا، کنیسه

شنبه ۶ شهریور ۱۳۹۵

قبلا و در سفرنامه‌های قبلی از پراگ نوشته‌ام.

امروز اما بخش مربوط به یهودیان این شهر را به همراه چند نفر از همسفرانم قدم زدیم که در گزارش زیر می‌بینید و می‌خوانید:

برای شروع، سوار خط A (خط سبز) مترو شدیم و به ایستگاه Zelivskeho رفتیم تا از قبرستان جدید یهودیان (به یک دلیل خاص) واقع در منطقه Zizkov بازدید کنیم.

آن دلیل خاص، دیدار قبر “فرانتس کافکا” بود. در تصویر مقبره خانوادگی او (به همراه پدر و مادرش) مشخص است.

بازدید بعدی، دیدار از کنیسه “اورشلیم” Jeruzalemska Synagoga در منطقه Zizkov بود. این کنیسه در سال ۱۸۹۰ به سبک نئو رنسانس ساخته شده است.

نمایی از داخل کنیسه

روز قبل به یک کتابفروشی رفته بودیم و با کتابی که در تصویر می‌بینید، آشنا شدیم. مطالب بسیار جالبی در رابطه با شهر پراگ در این کتاب موجود است که یک جستجوگر را در پی موضوعات کمتر شنیده شده‌های شهر وامی‌دارد.

با همین عنوان، کتاب‌ شهرهای دوبلین، لندن، رم، آمستردام، بروکسل و پاریس هم موجود است.

احساسم این است که جای چنین کتابی برای برخی از شهرهای ایران خالی است. این است که آرزو می‌کنم روزی که از مسوولیت‌هایم کناره گیری کنم، بخشی از وقتم را برای نوشتن آن‌چه در مورد ایران باید نوشته شود، صرف کنم.

مثلا یکی از مطالب کتاب Secret Prague این است که:

در بخشی از میدان قدیمی شهر Staromestske namesti اگر خوب دقت کنیم بر روی زمین ۲۷ صلیب سفید می‌بینیم که اشاره دارد به (یادمانی است از) اعدام ۲۷ نفر از افراد شاخص شهر در ۲۱ ژانویه سال ۱۶۲۱ میلادی که داستان خودش را دارد.

یکی دیگر از همان صلیب‌های سفید که می‌توان آن را زیر صندلی‌های یک کافه یافت.

کتاب پر است از چنین اشاراتی که خواندنش  و دانستنش لذت پراگ را بیشتر کرد. متاسفانه وقت نشد که مطالب بیشتری از این کتاب را در شهر دنبال کنم. شاید دفعه بعد …

در تصویر مجسمه‌های گلی Golem را می‌بینید. قبلا در رابطه با “گولم” در آدرس زیر مطلب نوشته‌ام:


http://nooraghayee.com/1393/07/arash/%D8%A7%D8%B3%D8%B7%D9%88%D8%B1%D9%87-%D8%A8%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DB%8C%D9%85/

به همراه همسفرانم بلیطی به قیمت معادل ۱۹ یورو تهیه کردیم تا از ۷ مکان مربوط به یهودیان در پراگ بازدید کنیم که عبارت بودند از:

کنیسه Maisel - کنیسه Pinkas - قبرستان قدیمی یهودیان (که در تصویر می‌بینید) - کنیسه Klausen - سالن مراسم یا همان Ceremonial Hall که مربوط بود به مراسم کفن و دفن - کنیسه اسپانیایی - کنیسه قدیمی - جدید Old-New Synagoge

نمایی از کنیسه Pinkas

در قبرستان، سنگ‌هایی (قبرهایی!) بود که مردم بر روی کاغذ متن می‌نوشتند و همانطور که می‌بینید در سوراخ‌ سنگ‌ها فرو می‌کردند. نمی‌دانم چه نوشته‌اند و چرا؟

این نوشته مربوط است به قبری در قبرستان قدیمی شهر، به نام Judah Loew ben Bezalel که قبلا در موردش در همان لینک بالا نوشته‌ام.

قبر Judah Loew ben Bezalel

مجسمه مربوط به کافکا اثر مجسمه‌ساز Jaroslav Róna که در نزدیکی کنیسه اسپانیایی قرار دارد.

نمایی از کنیسه اسپانیایی که از آن به عنوان زیباترین کنیسه اروپا یاد می‌کنند.

همان توضیح بالا

این‌ها هم از دارایی‌های کنیسه اسپانیایی هستند.

خدانگهدار، پراگ!

ننه قوربون قد و بالات گریه نکن خو. چیزیم نی ننه

پنجشنبه ۴ شهریور ۱۳۹۵

در یک کلام، آرزو دارم دستان بانویی را ببوسم که تصویرش را در زیر می‌بینید. اگر لیاقت داشته باشم، به زودی این کار را خواهم کرد.

عکس‌ زیر، یک بانوی عشایر را نشان می‌دهد که به صورت کامل قطع نخاع شده و گردن و بسیاری از اندام بدنش شکسته.

همین چند شب پیش، این بانوی عشایر به خاطر گرمای هوا بیرون از چادر و زیر آسمان خوابیده بود. پسرش سوار اتومبیل می‌شود تا برای سرکشی به دام‌ها برود. در تاریکی مادر را نمی‌بیند و از رویش رد می‌شود.

چهار پسر این شیرزن، بعد از حادثه مادرشان را به بیمارستان می‌رسانند تا تحت مداوا قرار بگیرد. در بیمارستان، کوچکترین پسر (راننده اتومبیل) دستان مادر را در دست گرفته بود و با کمال شرمندگی گریه می‌کرد.

مادر در حالی‌که به سقف اتاق نگاه می‌کرد و بدون این‌که قادر به کوچکترین حرکتی باشد، پسر را دلداری می‌داد:

ننه قوربون قد و بالات گریه نکن خو. چیزیم نی ننه

صبح روز بعد، همین مادر از پزشک معالج درباره پسرانش پرسیده بود:

دیشب کجا خوابیدن؟ پشت در؟

این مادر، مثل همه مادران یک سوپر قهرمان است.

بالاتر از این حس مادرانه، چه چیزی هست در این دنیا؟

خانه شاهزاده ایرانی در شاهزاده نشین موناکو

یکشنبه ۲۴ مرداد ۱۳۹۵

در تور ۲۹ روزه اروپا هستم.

امروز برای سومین مرتبه به همراه همسفرانم از “موناکو” بازدید کردم، ولی برای اولین مرتبه متوجه شدم که یک شاهزاده ایرانی در این کشور، ساختمانی ساخته است که هم زیباست و هم داستان جالبی دارد.

میرزا رضا خان ملقب به “ارفع‌الدوله” (شاهزاده ارفع) در سال ۱۸۳۵ میلادی (۱۲۳۲ هجری شمسی) در تبریز به دنیا آمد و در سال ۱۹۳۷ میلادی (۱۳۱۶ هجری شمسی) در موناکو (شاید هم ایران؟) از دنیا رفت.

او ۵ مرتبه در سال‌های ۱۹۰۴، ۱۹۳۳، ۱۹۳۵، ۱۹۳۶ و ۱۹۳۷ کاندیدای جایزه صلح نوبل شده است. یعنی برای اولین مرتبه در سن ۵۰ سالگی و برای آخرین مرتبه در آخرین سال زندگی‌اش کاندیدا شده است. برای درستی این مطلب می‌توانید مستقیم به لینک زیر (سایت جایزه نوبل) رجوع کنید:

http://www.nobelprize.org/nomination/archive/country-people.php?country=101

چند مطلب جالب در مورد “ارفع‌الدوله”:

- نماینده ایران در انجمن صلح لاهه بوده.

- در زمان رضا شاه نماینده ایران در سازمان ملل متحد (مجمع اتفاق ملل) بوده.

- ساختمانی که در موناکو ساخته به نام Villa Danesh یا Villa Danichgah شهرت دارد.

- ساختمان مذکور در همان ابتدای ورود به موناکو (مسیر نیس به موناکو) در بلوار Jardin Exotique قرار دارد.

- هر دو پسر او به نام‌های حسن و ابراهیم از نظامیان بلندپایه ایران شدند.

- او بدون هیچ نسبت خونی با خاندان سلطنتی، عنوان شاهزاده را از مظفرالدین شاه دریافت کرد.

*** با خواندن زندگی‌نامه او، به موارد بسیار جالبی آشنا خواهید شد. به نظرم ارزش این را دارد که یک فیلم مستند از زندگی او ساخته شود.

۱

۲

۳

متاسفانه به دلیلی شرایط ویژه نتوانستم خودم از ساختمانی که “پرنس ارفع” در موناکو ساخته عکس بگیرم، ولی این عکس‌ها را توانستم از اینترنت دانلود کنم.

*** خیلی دوست دارم محل قبر او را کشف کنم.

برای مطالعه بیشتر:


https://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%BE%D8%B1%D9%86%D8%B3_%D8%A7%D8%B1%D9%81%D8%B9

https://structurae.info/ouvrages/villa-danichgah/photos

http://iranian.com/EskandariQajar/2003/November/Arfa

http://iranian.com/History/2003/December/Danesh/index.html

http://www.iranicaonline.org/articles/danes-pen-name-of-moin-al-wezara-mirza-reza-khan-arfa-arfa-al-dawla-ca

۴۵:٠٠

یکشنبه ۱۷ مرداد ۱۳۹۵

در پاهایم احساس خستگی می‌کنم، در سرم احساس درد.

هر روز یک که نه، چند چالش دارم که نه پاهایم و نه سرم یاری نمی‌کنند برای هم‌آوردی.

در این میان، دوستانی دارم و همراهانی همچون کوه، همچون آب.

آن‌قدر در تناقضم هر روز، و آن‌قدر ناسزا بار خودم می‌کنم هر روز، و آن‌قدر پیر می‌شوم هر روز، و آن‌قدر پشیمان می‌شوم هر روز، که شب را کلا نمی‌فهمم.

فکر می‌کنم و وقت تلف می‌کنم و ادامه می‌دهم و نمی‌فهمم و باز …

وضعیت میراث جهانی در سال ۲۰۱۶

چهارشنبه ۱۳ مرداد ۱۳۹۵

به بهانه ثبت کویر لوت و برخی از قنات‌های ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو، در تاریخ ۳ آگوست ۲۰۱۶ تمامی آثار ثبت شده در فهرست میراث جهانی یونسکو را بررسی کردم و به نتایج زیر رسیدم.

تا این تاریخ، ایران ۲۱ میراث جهانی را به ثبت رسانده که تنها ۱ مورد آن میراث طبیعی محسوب می‌شود. ایران از لحاظ تعداد میراث جهانی ثبت شده در رده ۱۱ جهانی قرار دارد. در سال ۲۰۱۵ با ۱۹ اثر ثبتی نیز در ره ۱۱ جهان قرار داشته‌ایم.

- قابل ذکر است که قبلا هم یک دفعه در تاریخ ۳ ژولای ۲۰۱۴، یک دفعه در ۱ ژوئن سال ۲۰۱۰، و یک دفعه هم در ۱۱ ژولای ۲۰۱۵، شبیه این بررسی را انجام داده‌ام که در پی‌نوشت، آدرس آن بررسی‌ها تقدیم می‌شود.

*** تاکنون ۱۱۰۷ میراث شامل همه آثار Cultural, Natural, In Danger, Mix از ۱۶۵ کشور و مجموعه عضو “کنوانسیون میراث جهانی” به ثبت رسیده.

- بد نیست بدانید که در سال ۲۰۰۰ بیشترین آثار به فهرست یونسکو اضافه شدند. در این سال ۶۷ اثر ثبت شدند. دیگر هرگز از سال ۱۹۷۸ تاکنون این اتفاق تکرار نشده است. در سال ۲۰۱۵، ۲۴ اثر و در سال ۲۰۱۶، ۲۱ اثر به فهرست میراث جهانی اضافه شده‌اند.

*** اما از ۱۱۰۷ اثری که تاکنون ثبت شده، ۵۵ میراث در خطر، ۸۱۴ میراث فرهنگی و ۲۰۳ میراث طبیعی و ۳۵ میراث مختلط (Mix) دیده می‌شود. این بدان معنی است که:

- به طور متوسط هر عضو کنوانسیون میراث جهانی، دارای ۶/۷ اثر است. با توجه به پیوستن کشورهای بیشتر و تعداد آثار ثبتی بیشتر، این عدد از سال‌های قبل افزایش یافته است.

- تعداد میراث فرهنگی جهانی نسبت به میراث طبیعی جهانی ۴ برابر است. این ضریب چندین سال است که تغییر نکرده.

- از هر ۲۰ اثر، یکی در معرض خطر است.

- به طور کلی در چند سال گذشته تعداد “میراث در خطر” روند نزولی داشته و شاهد وضعیت بهتری هستیم.

- ایران در چند سال گذشته همیشه وضعیت خود را ارتقا داده. می‌توان گفت که “یک پنجاه و سوم” میراث جهانی دنیا در ایران ثبت شده است.

*** امسال به غیر از ایران، کشورهای چین و هند نیز دو میراث جهانی در فهرست یونسکو ثبت کردند.

جدول رتبه کشورها بر اساس تعداد میراث جهانی ثبت شده در یونسکو

برای بزرگنمایی بر روی جدول کلیک کنید.


http://nooraghayee.com/1394/04/arash/%D8%AA%D8%AD%D9%84%DB%8C%D9%84-%D8%AB%D8%A8%D8%AA%DB%8C%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%AB-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C-%DB%8C%D9%88%D9%86%D8%B3%DA%A9%D9%88/


http://nooraghayee.com/1393/04/arash/%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%AB-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86/


http://nooraghayee.com/1389/03/arash/%D9%86%D8%B8%D8%B1%D9%8A-%D8%A7%D8%AC%D9%85%D8%A7%D9%84%D9%8A-%D8%A8%D9%87-%D9%81%D9%87%D8%B1%D8%B3%D8%AA-%D9%85%D9%8A%D8%B1%D8%A7%D8%AB-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86%D9%8A-%D9%8A%D9%88%D9%86%D8%B3%D9%83/

رزومه کانون

چهارشنبه ۱۳ مرداد ۱۳۹۵

لطفا برای خواندن رزومه “کانون انجمن‌های صنفی راهنمایان گردشگری سراسر کشور” (IFTGA) به فایل زیر رجوع کنید.

iftga-last-update-mordad

در این بن بست

شنبه ۹ مرداد ۱۳۹۵

غم غارغار کلاغ غروب، به پاییز وجودم راه نشئه زمستان سستی را نشان می دهد.