گربه اش مرده. مادرش می گوید: الهی گربه ات با سگ اصحاب کهف محشور شود.

در آخرین روزهای سال قبل (۱۳۹۱) تصمیم گرفتم که اتاقم را عوض کنم. کوچ چند متری از اتاق قبلی به اتاق جدید به دلیل تنبلی بنده و انبوه کتابها یک کابوس بزرگ بود. اما بالاخره این فرآیند دیروز تمام شد. در این بین، به برخی از دست نوشته ها، داستان های کوتاه و اشعاری برخوردم …

به این نتیجه رسیدم: وقتی دردها التیام نیابند، انسجام می یابند. ریاکاری ما ایرانیان دردی است که همچون برج های سر به فلک کشیده، تجمع یافته، منسجم شده اند.

سال قبل، لحظه تحویل سال همراه با برخی از مسافرانم در شهر رُم پای مجسمه فردوسی بودیم. امسال لحظه تحویل سال در فرودگاه امام خمینی خواهم بود. سالها بود که لحظه تحویل سال ایران نبوده ام. این دفعه ایران هستم اما نه در محضر خانواده، بلکه در خدمت مسافران. برایم جالب است بدانم وقتی سال …

فکر می‌کنم شباهت‌هایی میان طرح سجاده‌ها و برخی از سنگ قبرهای قدیمی وجود دارد.

کنترل زندگی از دستم خارج شده ………………………………………………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………………………………………….. پی نوشت: …………………………………………………………………………………………………………………..

کاپشن صورتی به تن دارد. جلویم را می گیرد. ٨ ساله است. می گوید:”یکی بخر” نگاهش می کنم. دوباره می گوید: “یکی بخر” مردد می شوم و می پرسم: “چنده؟” – پونصد تومن – خیلی گرونه – آخه دلار گرون شده می خندم و ۵۰۰ تومان می دهم. برگه ای را از میان برگه ها …

مادرم کتاب‌هایم را جابجا کرده… به وجود نازنینش می‌گویم: “مادر با کتاب‌هایم بد رفتاری نکن. این‌ها سرمایه‌های من هستند.” می‌گوید: “می‌دانم. این‌ها نوه‌هایم هستند.”

دنبال کودکی‌ام می‌گردم… خیال‌هایی دارم…

عجب! عجب! عجب!

در این پنج سال گذشته، سخت ترین روزها را در برگزاری جشن پشت سر گذاشته ام. خیلی سخت. اما این یکی، پیچیده است. درکش از توان فکری و جسمی من خارج است. نوشتن گزارش امروز بماند برای بعد و شاید هیچ وقت.

در کمال ناباوری و در نیمه راه ناامیدی، در سه عرصه مختلف با سه مافیای عوضی روبرو شده ام.