يك روز كه با دوچرخه از محل كار به خانه برمي‌گشتم به اين فكر افتادم كه “مرد بي‌خانه بودن”، هم سبكي از زندگي است. مردي كه خانه‌اي ندارد، عشقي ندارد، يله زندگي مي‌كند و البته همه‌ي جهان سراي اوست.
روزي هم كه بميرد، هر جايي كه باشد، همان‌جا دفن مي‌شود.
مردي كه تمام داشته‌هايش با خودش است. مردي كه همه‌ي داشته‌هايش، دانسته‌هايش است.
من اين را دوست دارم.
دیدگاه‌ها
سلام.
من به سفارش معلمم اومدم.
مطالب بدی نیست. اما موندم چی باعث شده ایشون با اون عظمت از آدمی با عقاید شما خوششون بیاد.
به هر حال …. چون دوسش دارم قد یه دنیا ….. حتما حق با اون نازنینه.
ولی که… اما داره!
سلام من به صورت اتفاقی با سایت شما آشنا شدم. یکسری نوشته هاتون ضد و نقیض گفته شده مثل این نوشته تون” که عشقی ندارید” مگه میشه کسی زندگی کنه و عاشق نباشه . بدون عشق، زندگی یعنی مردگی نه زندگی.
جالب اینجا است که در آخر هم گفتید “من این را دوست دارم” دوست داشتن از عشق منشاء مگیره پس مطمئن باشید که دارید اشتباه میکنید . بدون همه چیز میشه زندگی کرد و زنده ماند به غیر از عشق.
در ضمن کمی هم مثبت فکر کنید ببخشید که به درون شما گیر دادم و دخالت کردم شاید به این علت باشه که روانشناسی خوندم دوست دارم درون همه آدما را بفهم و طرز افکارشون بدونم و درونشان را جستجو کنم.
سلام
خیلی هم خوب و عالی
چون خودت این سبک زندگی را دوست داری، پس ادامه بده و زندگی کن
سلامت و دلشاد و موفق باشی آرش نازنین
……………………………………………………………………………………………………….
جواب: سلام. سپاسگزارم.