اين‌جا جزيره‌اي است به كوچكي يك شهر و به بزرگي يك كشور. سنگاپور را مي‌گويم. سنگاپور يا آن‌چنان كه آوازه‌خوانان محلي مي‌گويند، “سينگاپورا”، به معني شهرشير است و سمبل آن يك شيرماهي با سر شير و دم ماهي است.
از طلسم حك شده بر كوه‌ها تا مويه‌هاي سوگواري‌ها، از سلحشوري اين مردمان تا شيرهاي سنگي ايستاده بر قبرهاشان، زماني بسيار مي‌خواهد تا بتواني دركشان كني.
شوق پيمودن مسير سفري كه از ابتداي خليج فارس آغاز مي‌شد و تا انتهاي درياي عمان ادامه مي‌يافت، از مدت‌ها پيش در وجودم رخنه كرده بود. مي‌خواستم از اين سوي مرز تا تا آن‌سويش را بپيمايم و شگفتي‌هاي مسير طولاني ميان دو تالاب شادگان و گواتر را درك كنم. مي‌خواستم ببينم تفاوت و تشابه سبك …
اين همه بالا، نزديك خدا، دايره‌وار نشسته‌اند و تن و سر مي‌جنبانند و دست افشاني مي‌كنند و نغمه سر مي‌دهند و مي‌نوازند و شايد كه تو را مي‌خوانند…كه خوانده‌اند. كه اين‌جا ملكوت است. اما رسيدن به آن!…دشوار است…اما نه!…دشوار نيست…
سفر در لبه‌ی مرزهای ایران، همواره نوستالژی زمان‌هایی که سرزمین ما بزرگتر از این بود که اکنون هست را با خود دارد. علاوه بر این، ناگفته‌ها و ناشنیده‌های چنین سفری، به همراه شگفتی‌های طبیعی و تاریخی طول مسیر، لذت و هیجان آن را دو چندان خواهد کرد. این اندیشه بهانه‌ای شد که بنده و دوستی به نام فرشاد طهمورثی عزم سفر به …
از نزديكي دشت كوير گذر كرديم و به دل البرز سپرديم و جنگل هيركاني را پشت سر گذاشتيم و به درياي مازندران نظر كرديم و بر فراز تپه‌هاي تركمن‌صحرا قدم زديم و دوباره به سوي پايتخت سرازير شديم. بهترين زمان را انتخاب كرديم، ارديبهشت ماه راه. سه روز وقت داشتيم تا مسيري را بپيماييم كه هر ساعتي رنگ ديگري از طبيعت …