آرش نورآقایی | سایت شخصی

سوگند نه به آن آسمان، به این زلف‌ِ پریشانِ نمایانْ در ایوان

پشت پنجره، لاابالی شده‌اند قمری‌ها. و من در حسرت یک جرعه از باده‌ی بهارم. …………………… نوروز، نام آن عطّار ایرانی است که در بهار ترکیبی می‌سازد از ناز و عشوه و غمزه و کرشمه. و راز بازارش این است که هیچ دلداری آزار نبیند. ……………………. پیراهن گُل‌دار به تن کرده نهالِ گلدانم، به‌ گمانم، خریدِ …

مثل دود می‌دود این درد در اندرون   همسایه‌ام آفتاب است، شب‌ها راحتم نمی‌گذارد.   هی مردم، این فصل هار، ترسانده است بهار را   چیزی نیست اگر صبح هم نشود، می‌شوید اشکهایم شبها، صورتم را   سال به آخر می‌رسد، کیف بلبل‌ها را کوک کنیم، نکند خواب بمانند شکوفه‌ها   قحطی، حتی نه یکی …

شهری می‌شناختم که دو شهروند داشت، یکی شهریار و دیگری شمشاد. آن دو هر شب که با عبورِ پرشتابِ یک شهابْ شروع می‌شد و شگون می‌بخشید، شمعی شعبده‌باز روشن می‌کردند و شعرهایِ شاد و شیرین و شگفت می‌خواندند. شهریارْ شولای درویشی به تن می‌کرد و شمشال می‌نواخت، و شمشاد به عشق شقایق می‌اندیشید. روزی شیخِ …

تازه از راه رسیده بود و نفس‌های تندش به صورت بخار از دهانش خارج می‌شد. تنش حسابی داغ بود و رنگ رخش به سرخی می‌زد. دیر نکرده بود و می‌دانست که هنوز چند دقیقه‌‌ای بیشتر از شروع مهمانی نگذشته. تا به خودش بیاید، یکی از مهمانان انتخابش کرد. چند لحظه بعد انگشتان همان شخص به …