بعد از آن همه سال، آن همه رنج،می‌بویمت.چه شمیمی!انگار شیشۀ عطری شکسته باشد.

مگر می‌شود چنین آذرخشی از چشمان نجیبت! بعد از واقعهٔ آن نگاه، انگار، آتش است که ساعت‌به‌ساعت نامم را صدا می‌زند. آخر، این دیگر چگونه سوختنی است! ……………………………………… «اذان» نمی‌خوانم، «از تو» می‌نویسم اشهد أن لا إله إلا خودت، حیّ علی الفلاح چشمانت حیّ علی الوصال لب‌هایت بسمِ چشمانت که جهانم را درخشان کرد الحمدِ …

موی سر از تو و سر از توهر دو شانه‌اش از من