كلمه‌ي blaze در انگليسي به معناي شعله، آتش، آتش‌سوزي، مشتعل بودن، سوختن، تابيدن و درخشيدن آمده است. اين واژه در فرانسه به صورت brasier آمده است.
جالب اين‌كه مشابه اين واژه را در برخي از گويش‌هاي محلي ايراني مي‌بينيم.
بلازه belāze در زبان بختياري به معناي زبانه‌ي آتش و شعله‌ي آتش است. بلز belaz در شوشتر معناي فروزان و شعله‌ور مي‌دهد. بليز beliz در زبان لكي به معناي زبانه‌ي آتش است.
در زبان مردم سنگسر، سرخه، سمنان، مازندران، لنگرود و لاهيجان، بل bal به معني زبانه‌ي آتش است. در شرق گيلان جشني به نام «نوروز بل» وجود دارد كه در آن آتش روشن مي‌كنند.
دیدگاه‌ها
در سال‌هایی که زبان شکل گرفت پیکره واحدی بود و بعد شرحه‌شرحه شد …
الان خوب خوب حس می‌کنم در دنیای امروز این تفاوت زبانی هرچه بیشتر تبدیل به یک مانع برای دنیا می‌شود، دنیای امروز دوباره نیاز به همزبانی دارد، نیاز به آن پیکره واحد برای ارتباط…
…و آرش استوره ای بود که آمد که مرز ایران و توران را از هم جدا کند.
…و مرد باران هم بود…
کدام را باور کنم؟…
این همه تضاد؟
فقط در تعصب تضاد هست.
در زبان ایتالیایی هم واژه ی bruciare به معنای سوختن و سوزاندن با این واژگان همریشه است. درزبان اسپانیایی هم واژه ی abrasar به معنی شعله ور شدن چوب و کاغذ با این ها همریشه است. در ضمن اگر بخواهی به دنبال این مشابهت ها بروی وقت و عمرت را هدر داده ای. آنقدر این شباهت ها زیاد است که باورت نمی شود. اتفاقا شباهت میان زبانهای اروپایی بیشتر با زبانهای محلی ایران است. من هفته ای نیست که یک شباهت میان این واژه ها پیدا نکنم. آخرینش واژه ی گروه بود که در همه ی زبانها به صورت group gruppo آمده. تفاوت فقط در نحوه ی فراگویی واج انسدادی انفجاری است با واج سایشی. به همین سادگی.
دلیل شباهت های زبانی:
داشتن ریشۀ اصلی یکسان
*به آن دسته از زبان های دنیا که یک ریشه اصلی دارند، خانوادۀ زبانی گویند
مهم ترین خانواده های زبانی جهان عبارت اند از:
1- زبان های هند و اروپایی:
این گروه بزرگ ترین و گسترده ترین گروه های زبانی دنیاست که به شاخه های فراوانی تقسیم می شود
2- زبان های سامی و حامی (آفرو – آسیائیک) :
زبان سامی، زبان مردمان عرب و یهود و زبان حامی زبان بعضی از مردمِ شمال آفریقاست
3- زبان های آسیای شرقی:
زبان مردم زردپوست آسیای شرقی است.
ماندارین چینی که حدود 999 میلیون سخن گو در دنیا دارد یکی از معروف ترین شاخه های این زبان محسوب می شود.
تقسیم بندی زبان های خانواده هند و اروپایی: (4000BC)
1-هند و ایرانی: (3000BC)
الف: سانسکریت—-> هندی – بنگالی – پنجابی
ب: فارسی———-> اوستایی – فارسی – کردی – پشتو
2-زبان ارمنی
3- زبان آلبانیایی
*که این دو زبان مستقیم برگرفته شده از شاخۀ هند و اروپایی هستند و زبان عصر حاضر مردمان این دو سرزمین هستند.
4- یونانی کلاسیک: —-> یونانی جدید
5- سلتیک—–>الف: گائلیک / ب: ولش
6- لاتین —–> رومانیایی / ایتالیایی / فرانسوی / اسپانیایی / پرتغالی
7- بالتو اسلاویک:
الف: کلیسای قدیم اسلوونیک—-> روسی / اکراینی / لهستانی / چک و اسلواکی
ب: لیتوانیایی
8- جرمنیک:
الف: شرق —–> گوتیک
ب: شمال ——>ایسلندی / دانمارکی / نروژی / سوئدی
ج: غرب———>انگلیسی / هلندی / آلمانی
دلیل این شباهت ها در معانیِ تعداد بسیاری از واژگانِ برآمده از شاخۀ هند و اروپایی به همین دلیلِ یکسانی ریشۀ آن هاست و
چه عجیب و چه جالب است که پس از گذرِ این همه سال و هزاره این شباهت های زبانی هنوز کاملا محسوس است.
کاش بتوانیم به همین وضوح به دنبال شباهت های فرهنگی و اعتقادیِ برآمده از این ریشۀ یکسان هم باشیم…
فکر می کنم، حتما، دنیا در آن صورت بسیار زیباتر از اکنون شود…
آن وقت است که واژۀ “مــا” شاید معنای حقیقیِ خود را بیابد…
سپاس
…………………………………………………………………………………………………………………..
جواب: سلام. سپاس از شما.