زود و زیبا گذشت! تو  در همهٔ این سال‌ها،  همیشه و فقط،  به اندازهٔ یک ماه کامل  در شب چشمانم درخشیدی.

در دامنهٔ البرز، جایی که باد آهسته از میان سنگ‌ها می‌گذرد، ایستاده‌ام. مرا ببوس، پیش از آنکه نور صبح از پشت کوه بالا بیاید. ببوس، که این آخرین بوسه است و بعد از آن، لب‌هایم با هیچ‌کس سخن نخواهند گفت. روزهای بهاری گذشته است؛ مثل آب رودهابی که مرزها را در دل خود جای داده …