با نی مازندران، نفس از قفسش جدا می‌شود و وصل می‌شود به کهکشان. با دف کردستان، صدای گردش کهکشان می‌رسد به کوهستان. با کمانچهٔ آذربایجان، پژواک کوهستان برمی‌گردد به بیابان. با قیچک بلوچستان، باد بیابان می‌وزد به سوی دریای عمان. با نی‌انبان بوشهر، موج دریای عمان می‌رقصد تا ساحل هرمزگان. با سنتور اصفهان، پرندهٔ کاکایی …

به عطر «بوستان» آغشته است پیراهنت ورق ورق به دفتر «گلستان» می‌ماند دامنت در هر گامت، «نظم» جان در هر نگاهت، «نثر» روان «استاد سخن» دیگر چه بگوید، که تو، سعدیْ!

در عقدا، آفتابْ زودتر بیدار می‌شود، بر دیوارهای کاه‌گلی می‌تابد، و میان باغ‌های انار، رنگ زندگی را صیقل می‌دهد. در این شهر، آب آرام می‌گذرد، و صدایش قرن‌هاست که در گوش خاک ماندگار است. در سایهٔ ساباط‌هایش، پیوسته صدای قدم‌ها به گوش می‌رسد و در کاروانسرایش، باد، قصهٔ مسافران دور را بازگو می‌کند و شیههٔ …

باران، ای پیام‌آور ببار، نازل شو! کتابت کن زمین را با واژه‌هایت.

پاییز،  ای پرسه‌زنِ زردِ زمان! ای پرده‌پوشِ پریشانیِ درختان! تو چگونه به برگ آموخته‌ای که راهی جز پریدن و پذیرش پرپر شدنش ندارد! پاییز،  ای پایانِ تابستانِ پرشور! چگونه در پسِ پرده‌ی پرغبارِ سپیده پیکر باغ را کم‌کم پذیرای زمستان می‌کنی! پاییز، تو که از راه می‌رسی لحظه‌ها از پسِ هم بر زمین می‌ریزند و …