برگ سبز بهار بر روی اجاق تابستان دم کشیده. چای خوشرنگ پاییزت را بنوش، که خواب زمستان بعدش می‌چسبد.

وقتی آمدی، مَد شدم. اما چه بگویم از جزرت، که جذرم گرفتی و شدی. ………………………………………………………………… روزگاری که انگشتانم مضراب تار موهایت بود، آواها را از چشمانت می‌شنیدم.

و پاییز… فصل آزادی همهمهٔ خفتهٔ باران  از حبس حنجرهٔ شیروانی  …………………………………………………… در آن فرود طولانی فقط برخی قطره‌های آب  یک آن فرصت دارند  بیاویزند به برگ سبزی و ببوسند لبش را