نظم دو مصرع یک بیت شعر ایرانی همچون هماهنگی چوب‌های اسکی نروژی است که در چابکی پاهای رقصنده تانگو آرژانتینی تجلی یافته و به شکل مهارت خوردن سوشی با قاشق‌های هاشی ژاپنی و قدرت دستان قهرمان کونگ‌فوی چینی به نمایش درآمده.

به جای باده، باد به جای پیاله‌ی مِی سرخ تلخ، سبوی دریای آبی شور به جای افتان و خیزان در خاک، سماع کنان در آب

“خاله جان آغا” ماما بود و شوهرش گورکَن. حدود بیست سال پیش، درست شب چهارشنبه سوری به “باجی زینب” یاد داده بود که شکم برهنه خود را به یکی از خمره‌های تکیه “میراسماعیل خاتون” بمالد و نذر کند تا بلکه بچه‌اش بشود. دقیقا یکسال بعد، خاله جان آغا، باجی زینب را ر‌وی چهار خشت نشانده …