مي‌توان آنان را كه براي ديدار از “ساتياساي‌ بابا” يا “دالايي لاما” به هند و هيماليا مي‌روند به ايران فراخواند تا در سكوت كوير به آرامش دست يابند يا در كنار مقبره بايزيد زانوي ادب ببوسند. 

در اسطوره‌ها آمده كه در مركز بهشت چشمه‌اي بسان فواره‌اي وجود دارد و چهار رودخانه از آن جاري مي‌شوند.آب اين چشمه بعد از اين‌كه بهشت را به چهار بخش تقسيم كرد، به فراسوي حصار و ديوار بهشت راه مي‌يابد. 

از نجواي آب در گوش خاك، از آتش پاك تا آسمان ناب، از سايه سابات تا ناله ی باد، از قيل و قال تا شور و حال، همه را در هاله پيكره شهري مي‌بينيم كه نامش يزد است. يزد.

اگر يك مرد كرد با لهجه كردي و با افتخار، نام اين شهر را بر زبان جاري سازد، لرزش غريبي را در ته دلت حس خواهي كرد. شهري كوچك با روحي بسيار بزرگ، لطيف و در عين حال پر ابهت. يقين كه دوستش خواهي داشت. نامش مري…وان است.

“ميرچا الياده” معتقد است كه «انسان غير مذهبي وجود ندارد». اين اعتقاد وي از اين‌جا ريشه مي‌گيرد كه در درون هر انساني گونه‌اي از اعتقادات مذهبي را مي‌توان مشخص كرد، اعتقاداتي كه يا به صورت آگاهانه است يا ناخودآگاه.

ناف سهراب را با سفر بریده بودند:”من کاشی‌ام. اما در قم متولد شده‌ام… در قم زیاد نمانده‌ایم. به گلپایگان و خوانسار رفته‌ایم. بعد به سرزمین پدری.”  سهراب در بیوگرافی با قلم خودش در همان چند جمله اول هر آن چه می‌گوید، بوی سفر دارد.