2

ساعت 1:30 دقيقه بامداد روز شنبه است و من در كنار رودخانه‌ي Serayu در محل كمپينگ Serayu Adventure در نزديكي شهر Banjarnegara از منطقه Central JAVA نشسته‌ام و برايتان مي‌نويسم.

قبلا در جايي خوانده‌ام كه دانشمندان و متفكران به سه B مديون هستند؛ Bus, Bath, Bed… احتمالا براي شما هم اتفاق افتاده كه در اين مكان‌ها، طعم ماورايي «الهام» را تجربه كرده باشيد. من امشب در يك «ون» (به مثابه‌ي اتوبوس) نشسته بودم و از ساعت 12 شب تا 1:15 دقيقه كه مسيري را طي مي‌كرديم از پنجره‌ي اتومبيل به بيرون نگاه مي‌كردم و از حس دلفريب مرموزي لذت مي‌بردم. حسي كه انتهايش به نشستن در كنار چنين رودخانه‌اي منجر شد. هوا آن‌قدر تاريك هست كه اطرافم را نبينم، اما چندان سفر كرده‌ هم هستم كه قول بدهم منتظر مناظر و شگفتي‌هاي اين سفر باشيد.

ما ديروز از 10 صبح كه آماده شده بوديم از هتل بيرون بياييم، تا ساعت 14 وقت داشتيم كه جاكارتا را كشف كنيم. پيشنهاد دادم كه… بگذاريد كه با عكس‌ها جلو برويم:

گروهي كه من با آن‌ها سفر مي‌كنم، گردشگر نيستند بلكه ورزشكاراني هستند كه به مدت دو هفته به اندونزي سفر كرده‌اند تا در رودخانه‌‌هاي اين كشور تمرين كنند و مسابقه بدهند. در اين سفر من دغدغه‌ي مسافران را ندارم و بيشتر براي تهيه‌ي گزارش از سفر اين ورزشكاران اين‌جا هستم. با اين همه‌ براي اين‌كه وقتمان را در جاكارتا هدر ندهيم، به منطقه KOTA، قلب تاريخي جاكارتا رفتيم تا كمي آن را دريابيم. عكس اين وسيله‌هاي نقليه كه مي‌بينيد (در هند و سريلانكا و … هم يافت مي‌شود) را در KOTA گرفته‌ام. در اين منطقه از شهر جاكارتا كه بايد آن را با قدم زدن كشف كرد، ديدني‌هاي بسيار هست اما ما فقط 3 ساعت وقت داشتيم. از جاذبه‌هاي KOTA مي‌توانم به قديمي‌ترين كليساي باقيمانده جاكارتا به نام Gereja Sion كه در سال 1695 ساخته شده، موزه‌ي تاريخ جاكارتا، موزه‌ي Wayang، بازارهاي سنتي چيني Glodok و … اشاره كرد.

بدون شرح

بدون شرح

بدون شرح

در «كوتا» كف‌بيني مي‌كند

شطرنج از بازي‌هاي مورد علاقه مردم است

مردم

بدون شرح

بدون شرح

بدون شرح

از ميان موزه‌ها، ما فقط توانستيم از موزه‌ي تاريخ جاكارتا بازديد كنيم. اين آقا راهنماي موزه است كه خود را «جانسون» معرفي كرد و توضيحاتي در رابطه با موزه به ما ارائه داد و مي‌گفت كه راهنماي سفير ايران در همين موزه بوده است. در تصوير، زيرزمين موزه را مي‌بينيد كه روزگاري زندان بوده است و آن وزنه كه 100 كيلوگرم وزن داشته به پاي زندانيان بسته مي‌شده است.

اين هم «زندان آبي» واقع در حياط موزه‌ي تاريخ جاكارتاست. زندانيان را در اين چاه آب زنداني مي‌كردند و زالو‌ها را به جانشان مي‌انداختند و آن‌ها هم مجبور بودند تا ظرف مدت دوهفته بميرند. 

اين هم عكس يك تختخواب در موزه‌ي تاريخ جاكارتاست. نكته‌ي اين تخت چوبي در آن است كه به نظر مي‌رسد مكان سر كساني كه در اين تخت مي‌خوابيده‌اند به جاي اين كه در جهت لبه‌هاي حفاظ‌دار باشد، عمود بر آن است. جانسون توضيح داد كه اين تختخواب براي ماه عسل استفاده مي‌شده و به اين خاطر اين‌جوري طراحي شده كه عروس و داماد بتوانند به طرف هم غلط بخورند و بازي كنند، بدون آن‌كه نگران آن باشند كه از آن طرف به زير پرت شوند.

دختران اندونزيايي از پسران ما و پسرانشان از دختران ما خوششان مي‌آيد و بارها و بارها دوست داشتند كه با دوستان گروه، عكس بگيرند.

بندر SUNDA KELAPA در نزديكي «كوتا» كه از زمان هلندي‌ها پر رونق بوده و هنوز هم فعاليتش ادامه دارد.

كارگران در داخل يكي از كشتي‌ها

درِ اتوبوس‌هاي داخلي شهر جاكارتا، هم‌سطح خيابان نيست.

اين هم ايستگاه‌هاي اتوبوس كه از سطح خيابان بالاتر است.

Monas Tower در داخل شهر جاكارتا قرار دارد كه ما فقط وقت كرديم از همين فاصله از آن عكس بگيريم. اما از تعداد اتوبوس‌هاي توريستي كه در پاركينگ آن پارك كرده بودند مي‌شد فهميد كه يكي از جاذبه‌هاي اصلي شهر جاكارتاست.

مردم اندونزي هرجا كه دلشان بخواهد مي‌خوابند. به اتوي شلوار و تازگي كفش‌هايش كه نگاه كنيد متوجه مي‌شويد كه فقير نيست و به انگشت دستش كه نگاه كنيد متوجه مي‌شويد احتمالا خيلي آدم بي‌خيالي نيست و اتفاقا رمانتيك هم هست.

ما ساعت 17 روز جمعه جاكارتا را به مقصد همين كمپي كه ذكر كردم ترك كرديم. ابتدا با قطار شش ساعت در راه بوديم تا به شهر Purwokerto رسيديم و از آن‌جا سوار «ون» شديم و به كمپ آمديم.

ساعت 3 بامداد شده است و من هنوز… من هنوزم.