1- در حدود چهار سال است كه هر هفته و بدون وقفه، جلسات هفتگيامان را با حضور راهنمايان گردشگري و ديگر علاقمندان، برگزار ميكنيم، هنوز به رضايتخاطر كامل نرسيدهام و گاهي خيلي خستهام ميكند.
2- براي نوشتن كتاب “عدد، نماد، اسطوره” به مدت چهار سال هر مطلب يا كتابي كه ربطي با اين موضوع داشت را مطالعه ميكردم، تا اينكه بالاخره اين كتاب چاپ شد و فقط نيمي از رضايت خاطرم را فراهم كرد. آخرهايش خيلي خسته شده بودم.
3- حدود 2 سال است كه تاليف كتاب “ميراث جهاني ايران” را پيگيري ميكنيم (با پرتو حسنيزاده)، حالا اگر هم به چاپ برسد تنها رضايت خاطر اندكي برايم دارد در حاليكه از طولاني شدنش خسته شدهام.
4- حدود 4 ماه است كه براي رايزني با موزه ملي در رابطه با نوشتن “راهنماي موزه ملي ايران” ذهن خودم و چند نفر ديگر از دوستانم را درگير كردهام و هنوز در ابتداي راهم. احساس ميكنم همهي انرژيام را از دست دادهام و ديگر نيرويي براي چگونگي انجام اين كار در خودم نمييابم و البته معلوم نيست اگر چاپ شود تا چه اندازه رضايتخاطرم را به همراه دارد.
و اما…
0- حدود بيست سال است كه يادم ميآيد براي آدم شدنم نگرانم و به فكرش هستم و تلاش ميكنم. خسته شدم، اما حتي 10 درصد هم از خودم رضايت ندارم.
دیدگاهها
زندگانی همچون رویایی به نظر می رسد!
هرچند دیگران نیز پیش از من این مطلب را هماره بیان داشته اند..
اما دریغ، که این اندیشه در هر سو مرا پیوسته رها نمیسازد
آن هنگام که محدودیت هایی تنگ و باریک، قابلیت های بشری و هوش و خرد را اسیر خود نگاه میدارند، دریغا… که آن هنگام است که مشاهده می کنیم همه نیرویمان را برای رفع نیازهایی به هدر می دهیم که هیچ هدفی مگر به درازا افکندن حیات نکبت بارمان ندارند..
و این که آرامش ما به چیزهایی که به شدت وابستۀ آنها هستیم، هیچ چیز مگر خیال پردازی تسلیم پذیرانه ای بیش نیست که بیشتر به خیال پردازی های آن زندانیانی شبیه است که سعی داشته اند با نقاشی های گونه گون، دیوارهای سلولشان را از نظرها بپوشانند.. و آن گاه است که به باطن خود باز میگردم، و در آن عالمی را می یابم که بیشتر به احساسات و الهامات و خواسته هایی تیره می مانند تا حقایق و اعمالی واقعی..
و آن.. همان هنگام است که همه چیز در برابرم به نوسان می افتد..
باری همه اینهاست که مرا خاموش، در سکوت بر جای می نهد..
از “رنج های ورتر جوان”
اثر “گوته”
شاید بایستی قبل از نوشتن کتاب ، رفتن سفر، و خیلی کارهای دیگه باید آدم شد تا از تمام این کارها لذت برد!!!!!
…………………………….
جواب: شايد، اما اونطوري ديگه هيچكس هيچكاري تو دنيا انجام نميده.
سلام میکنم به متواضع ترین استاد حکیم گردشگر دنیا.از پیغام تسلیت شما نهایت سپاس دارم… و اما بعد.. ارزوی و همه هدف من ان است قبل از انکه راهنما یا مسافر خوبی باشم یک اتحاد بی مانند در بین این صنف برقرار کنم.دلم میخواست مهربانی را جاری کنیم و همه ما از غباری مثل من تا پیشکسوتان در نگارش به کتابت کمک کنیم.همه یک جشواره داشته باشیم.چون همه از یک جنسیم یه طورهایی کمی دیوانه ایم.دستشویی لوکس خونه را با مستراح چندش اور جاده ها براحتی میفروشیم.تا بچه دماغو یک روستای بکر و سیاحت کنیم ازش اجازه بگیریم تا با او عکس بگیریم .نمیگویم کاش بشود میگویم اگر روزگار به من اجازه ورود به این حرفه را داد انجامش خواهم داد.. و دومین کاری که خواهم کرد انقدر با تو رفاقت خواهم کرد تا خواهش مرا رد نکنی و عکس اخم الود حرمسرات را با یک عکس بشاش تعویض کنی..
………………………………………………
جواب: يك مشكل بزرگ من اتفاقا اينه كه متواضع نيستم.
درود بر شما
شور عشق است که باعث شده این امور برایت اهمیت پیدا کند پس خستگی نمیتواند معنایی داشته باشد.
زندگی نقد هزار آزار است هر قدر کم شمری بسیار است
مرده هم فکر قیامت دارد آرمیدن چقدر دشوار است
رنج مکشیم تا عاشق شویم و عاشق میشویم تا رنجهایمان را زیبا کنیم.
سلام
در حق خودت خیلی خیلی بی انصافی میکنی. چرا؟؟!!
……………………………………………………………………………………………………..
جواب: سلام. نمیدونم.
استاد فكر مي كنم اونقدري از اين نوشته گذشته كه حالا اون رضايت به بالاي ٧٠ درصد از خودتون رسيده باشه😊
شما پيگير، سختكوش، جنگجو، جسور، مقاوم، شجاع و باهوش و خيلي چيزاي ديگه هستين، بنظرم وقتشه كمي با محبت نسبت به خودتون، از خودتون راضي باشين.
………………………………………………………………………………………………….
جواب: سلام. محبت دارید شما. ولی هنوز و تا وقتی زنده هستم باید کارهایی بکنم.
رضايت نسبي از خودتون، ابدا ناقض ِ اينكه بايد ادامه بدين به راهي كه بهش باور دارين نيست استاد.🙏🏻🍀
……………………………………………………………………………………………….
جواب: سلام. سپاس.