معابد نو

در قرن بيست و يكم هنوز هم معابد ساخته مي‌شوند و مردم دسته دسته براي نيايش به آن‌ها روي مي‌آورند.

1:
در يك سالن تاريك گروه كثيري از نيايشگران در رديف‌هاي منظم نشسته‌اند و تمام توجهشان به قبله‌ي پرنور روبروست و در تمام مدت نيايش به هيچ طرف ديگر روي نمي‌كنند و سخني بر لب نمي‌آورند. اين بندگان مطيع در هنگام نيايش از جسم خود بي‌خبرند و در جذبه‌اي كامل به سر مي‌برند. اين مردمان قرن بيست و يكم در روزهايي كه فراخوانده شوند، به معبد روي مي‌آورند و براي ورود فديه‌اي پرداخت مي‌كنند كه به «خادم» و «خدا» تعلق دارد.
نيايشگران وقتي كه از معبد روي به سوي خانه مي‌آورند نشاطي دروني را در اعماق وجودشان حس مي‌كنند، برخي از آنان شفا يافته‌اند.
اين معبد نه زيگورات است و نه كنيسه، نه مسجد و نه صومعه. اين، هفتمينٍ معابد است. سينما.

2:
در يك سالن وسيع گروه كثيري از نيايشگران روبروي تعداد قابل توجهي از محراب‌ها ايستاده‌اند و نيايش مي‌كنند. بعد از يك نيايش كوتاه، اندكي آرام راه مي‌روند و روبروي محراب ديگري مي‌ايستند و نيايشي ديگر را آغاز مي‌كنند. اينان اين‌گونه، ساعت‌ها راه مي‌روند، مي‌ايستند، نيايش مي‌كنند و دوباره راه مي‌روند. خوب كه گوش فرادهي متوجه زمزمه‌هاي آرامي مي‌شوي كه تداعي‌گر دعاست و از زبان اين نيايشگران قرن بيست و يكم شنيده مي‌شود.
در كنار هر محرابي شايد يك روحاني معبد، سخناني بگويد از جنس الوهيت، و نيايشگران ايستاده تقدس محراب را در خود درمي‌كشند.
نيايشگران براي ورود به معبد صف مي‌كشند و فديه مي‌دهند. و هنگامي كه معبد را به سوي خانه ترك مي‌كنند، در اين انديشه‌اند كه كجاي اين دنياي خاكي معبدي آسماني از اين دست، با محراب‌هايي شفابخش، خواهند يافت. آنان براي اين منظور به سرزمين‌هاي دوردست هم سفر مي‌كنند.
اين نه خانقاه است و نه مانستان، نه غار ميترايي و نه معبد بودايي. نامش موزه است.