لوور 2: اروپا 16

1- عكس‌هاي لوور1 را كامل كردم.

2- بعضي از دوستان درخواست داشتند كه اطلاعات بيش‌تري از غذا و آداب و رسوم مردم و مكان‌هايي كه بنده به آن‌ها سفر مي‌كنم، برايشان ارائه دهم. بايد عرض كنم كه به چند طريق اطلاعات سفر را ضبط مي‌كنم و ارائه‌ي همه‌ي اين‌ها در اين سايت و با وقت محدودي كه دارم مقدور نيست. در اين سفر عكس مي‌گيرم، اندكي فيلم‌برداري مي‌كنم، صداي خودم و جَكي را ضبط مي‌كنم، كتاب مي‌خوانم و دريافت‌هايم را در دفترچه كوچكي مي‌نويسم. از 9 صبح تا 11 شب مشغول اين فعاليت‌ها هستم و بعدش كه به مسافرخانه مي‌آييم، بايد عكس‌ها و فيلم‌ها و فايل‌هاي صوتي را در كامپيوتر كپي كنم، بعضي از عكس‌ها را انتخاب كنم و بعد از ويرايش و سايز نمودن، در سايت قرار دهم. خودتان حدس بزنيد كه چند ساعت وقت استراحت دارم كلا.

بنابراين، اين‌ها كه مي‌نويسم فقط كمي از همه‌ي سفر است. بيش‌تر را در ايران و در سمينارها تقديم مي‌كنم.

3- همه‌‌ي عكس‌هاي مربوط به ژنو و پاريس را در آدرس‌هاي زير ببينيد:

http://picasaweb.google.co.uk/nooraghayee/GENEVA

http://picasaweb.google.co.uk/nooraghayee/PARIS

http://picasaweb.google.co.uk/nooraghayee/LOUVRE

 ادمه‌ي لوور:

نمايي از لوور: همان‌طور كه گفتم لوور هم وسيع است و هم موضوعات بسياري براي ديدن و لذت بردن دارد، اما اين اشيا خيلي به هم نزديك چيده نشده‌اند تا بيننده، فرصت گام زدن و انديشيدن داشته باشد. قبلا هم گفتم كه موزه در پاريس و بيش‌تر كشورهاي اروپايي يك سبك زندگي است. رستوران و كافه و كتاب‌فروشي و صندلي‌هايي براي استراحت و سالن نمايش و مكاني براي گفتگو در اين موزه‌ها هست و مي‌توان از موزه خارج شد و دوباره برگشت و همه‌ي اين‌ها كمك مي‌كند تا بيننده اطلاعات دريافتي را هضم كند و با طمانينه از ديدارشان لذت ببرد.

من فكر مي‌كردم كه فقط پاريس اين‌گونه است، حالا كه در آتن هستم مي‌بينم كه فقط موزه‌ي تازه‌ساز آكروپليس چند برابر موزه‌ي ملي ماست آن هم به چه زيبايي. عكاسي و فيلم‌برداري از موزه آكروپليس ممنوع است، با اين حال وقتي آن‌ها فهميدند كه من روزنامه‌نگار هستم اطلاعات و عكس و فيلم رايگان در اختيارم گذاشتند. راستش از اين‌كه فرهنگ ايران را به رخ همه مي‌كشيم و در عوض هيچ كاري برايش انجام نمي‌دهيم گريه‌ام گرفت در آتن.

نماي حياط لوور از كافه‌ا‌ي در داخل ساختمان لوور

باورتان مي‌شود كه اين‌جا قصر ناپلئون سوم است و در همان ساختمان لوور به همان صورت قديمي نگهش داشته‌اند. لوور ابتدا قلعه بود، بعد به عنوان قصر مورد استفاده قرار گرفت، بعد موزه شد و حالا به نظر من يك شهر غني فرهنگي است. كلا نام ناپلئون سوم و لويي چهاردهم در پاريس زياد به گوش مي‌رسد. ناپلئون سوم براي فرانسه و پاريس همچون شاه عباس بود براي ما (از لحاظ ارج نهادن به هنر و فرهنگ).

ميترا

ميترا در حال خوردن گاوي است كه قرباني شده. آيا شبيه به كار مسيح نيست در شام آخر؟ قبلا سمينار ميترائيسم را در جلسه‌ي فرآوران داشته‌ايم، اما براي اين دو عكس فوق اطلاعات بيش‌تري در تهران ارائه خواهم داد.

the Victory of Samothrace: اين يكي از مجسمه‌هاي بسيار معروف لوور است كه در چند قرن قبل از ميلاد مسيح ساخته شده

به اين مجسمه Venus of MILOS مي‌گويند. ميلو نام يكي از جزاير يونان در نزديكي تركيه است. من طوري اين عكس را گرفتم كه كمترين آدم‌ها در عكس باشند. اما نمي‌دانيد مردم براي ديدن اين مجسمه چه سر و دستي مي‌شكستند. تا آن جا كه من متوجه شدم، بعد از موناليزا، اين اثر بيش‌ترين بازديد كننده را داشت. حدود 2 قرن قبل از ميلاد مسيح ساخته شده و سازنده‌اش معلوم نيست.

صحنه‌ي تاج‌گذاري ناپلئون و ژوزفين

دو عكس فوق سقف يكي از سالن‌هاي لوور را نشان مي‌دهند. لوور با زيبايي‌اش، با وسعتش، با جذابيتش، با لطافتش، از همه‌ي جهات و دائما تو را درمي‌نوردد. مي‌توان براي اين فضا، شهيد شد.

Arcimboldo نقاس ايتاليايي قرن 16 چهار فصل سال را فقط با ميوه‌ها همان فصل، كشيده است.

شاه كشور لوور، كه تنها راه عرض ادب به آن، بوسيدن شيشه‌اي است كه از آن حفاظت مي‌كند، از طريق نور فلاش دوربينتان.

يكي از مجسمه‌هاي ميكلانژ: نام اين مجسمه «بَرده» است، ولي از «برده» بودن او خبري نيست، بيش‌تر يك مجسمه اروتيك به نظر مي‌رسد.

البته كه به بخش مصر در موزه لوور هم سر زدم.

دو عكس فوق هم براي اختتاميه لوور: سقف دو سالن ديگر از موزه