درهم و برهم از برزيل

امروز از «سائوپائولو» به «ايگوآسو» آمديم. جايي كه آبشارهاي زيبايش زبانزد است.

اين دو شهر كاملا با هم متفاوت هستند. سائوپائولو (به معناي پائولوي قديس) يك كلان‌شهر و ايگوآسو (به معناي آب‌هاي بزرگ) يك شهر كوچك است. سائوپائولو ناامن و ايگوآسو امن (براي گردشگران) به نظر مي‌رسند. در سائوپائولو اتومبيل‌هايي كه پول بانك‌ها را جابه‌جا مي‌كنند، زره پوش‌هايي به رنگ زرد هستند و پليسي كه نزديك درب بانك مي‌ايستد، دستش را بر روي ماشه كلت كمري‌اش گذاشته و هر آن آماده شليك است.

امروز كه از سائوپائولو به سمت فرودگاه مي‌آمديم، متوجه حلبي‌آبادهايي شديم كه مردم فقير در آن‌ها جاي داشتند. به قول راهنما، يكي از مشكلات برزيل اين است كه فاصله طبقاتي ميان فقير و ثروتمند بسيار زياد است.

برزيلي‌ها كند كار مي‌كنند و كمي گيج به نظر مي‌رسند. در اين كشور كه شمالي‌هايش فقيرتر از جنوبي‌هايش هستند، از همه گونه مليتي ديده مي‌شود. لبناني، ارمني، ايتاليايي، ژاپني،…

سائوپائولو شهر ايتاليايي‌هاست. قهوه‌ي اسپرسو اين‌جا بي‌نظير است. مردم كوچه و بازار انگليسي نمي‌دانند. اين‌جا درخت زياد دارد.

هنوز نفهميدم، برزيلي به چه كسي مي‌گويند، اين‌ها همه‌اشان از يك كشور ديگر به اين‌جا كوچ كرده‌اند. فكر كنم براي ديدن برزيلي بايد به شمال اين كشور سفر كنم، اما نه در اين سفر…