آرشیو ‘مهمان نوازی ایرانی’

برداشت ۲

جمعه ۶ تیر ۱۳۹۳

از زبان “سمیرا فلاح” در رابطه با آداب مهمان نوازی ایرانی:

از سه استان اردبیل، آذربایجان شرقی و غربی هم عبور کردیم و در نشست و هم نشینی با آنان و سایرین دریافتیم که میهمان برای آنها بسیار عزیز و ارزشمند است. و شیوه پذیرایی با در نظر گرفتن جزئیات آنچنان رعایت می شود که میهمان خود نیز خجل زده می شود. آنها الگوهای رفتاری خاص خود را دارند که به نظرم  ریشه در اقلیم و شرایط آب و هوایی زندگی آنان دارد. در خصوص پذیرایی از میهمان وجوه مشترک زیادی دارند، اما در چگونگی پذیرش میهمان بالاخص غریبه که باشد رفتار های متمایزی نشان می دهند.

اقوام ترک در برخورد اول با غریبه شاید بسان مردم شمال گرم و صمیمی برخورد نکنند، ولی وقتی متوجه حضور شما به عنوان غریبه ای باشند که نیاز به کمک داشته باشد، با شناخت کمی که نسبت به شما پیدا می کنند اصلاً دریغ نخواهند کرد.

وقتی در شمال وارد منزل کسی می شوی آنان بسیار راحت با میهمان برخورد می کنند و اجازه می دهند تا خود میهمان آنطوری که مایل هست احساس راحتی کند. اما در میان ترک ها، آنان بسیار میهمان را همراهی می کنند و کاملا سعی می کنند مراتب راحتی او را در تمام لحظات همنشینی فراهم کنند.

نکاتی چند از مشاهدات ما:

۱- میزبان همیشه در خارج از فضای اصلی خانه چند قدمی به استقبال میهمان می آید و همچنین به هنگام  خداحافظی میهمان، حتماً تا پای در، او را بدرقه می کند.

۲- هنگام ورود به خانه، صاحب خانه اول اجازه می دهد تا میهمان وارد شود و اگر در ابتدای امر این قضیه اتفاق نیافتاد حتماً با تعارفات متوالی حق تقدم را به میهمان می دهد.

۳- وقتی وارد می شوی تاکید می کنند که کجای منزل بنشینی، که معمولا بهترین جای خانه را که میهمان احساس راحتی کند را نشان می هند.

۴- بعد از ورود میمهان کفش های او را جفت می کنند.

۵- همانطور که در برداشت قبلی گفتم چایی در پذیرایی های ما الویت دارد، در میان ترک ها بلافاصله بعد از پذیرایی اولین چای و خالی شدن لیوان، چای دوم آورده می شود.

۶- میهمان هر کجا که بنشیند وسایل پذیرایی را در دسترس او می گذارند. مثلاً اگر خانه مبله باشد هرگز از میهمان این تقاضا را نمی کنند که جابجا شود، بلکه میز پذیرایی را بلند می کنند و در جلوی میهمان می گذارند.

۷- اگر در خانه بچه کوچک باشد خیلی به بچه اجازه سر و صدا نمی دهند و بسیار مراقب هستند که کودکشان چطور رفتار می کند، چگونه در جلوی میهمان می نشیند و غیره.

۸- اعضای خانواده در حضور میهمان نیز با هم بسیار محترمانه برخورد می کنند.

۹- با هر رفت و آمد میهمان به خارج از خانه، تمام اعضای خانواده به نشانه احترام به میهمان  از جا بلند می شوند و بعد دوباره می نشینند.

۱۰- در آشپزخانه حتماً جایی اختصاص به ظرف و ظروفی دارد که خاص میهمان است و فقط در میهمانی ها از آن استفاده می شود.

۱۱-  در هنگام غذا خوردن بسیار توجه به خوردن میهمان دارند تا کم نکشد، و بسیار مایل هستند که در همان ابتدا بشقابت را پر و مفصل بکشی تا مبادا تعارف کنی گرسنه بمانی.

هنگام کشیدن غذا به غذایی که قرار هست در جلوی میهمان قرار بگیرد توجه ویژه دارند. مثلاٌ اگر غذا قورمه سبزی باشد ظرف جلوی میهمان پر گوشت و پر ملات تر خواهد بود و حتماً از او خواهند پرسید که غذای تهیه شده باب میل او است یا خیر.

در خانه هایی که اقامت داشتیم تعداد رختخواب های میهمان با ملافه های نو و تشک های گل دوزی شده و مرتب بسیار زیاد است آنها برای میهمان هایی بالای ۱۵نفر هم آمادگی لازم را دارند.

برداشت ۱

سه شنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۳

همان طور که می دانید چند روزی است که “سمیرا فلاح” و “محمد رضا افشاری” (زوج راهنمای گردشگری عضو انجمن صنفی راهنمایان گردشگری استان تهران) سفری را با شعار “ایران، مرز مهمان نوازی” شروع کرده اند.

سمیرا متنی که حاصل اولین برداشت او از مهمان نوازی هموطنانمان در این سفر است را به همراه چند عکس برایم ارسال کرده. شما را به خواندن این گزارش و دیدن عکس ها دعوت می کنم:

…………………………………………………

از شهرها، روستاها، شالیزارها، کوه ها، جنگل ها، دشت ها، دامنه ها و از دریا گذشتیم. من این سرسبزی این طراوت این هوای لطیف این روح زندگی را دوست دارم.

هر روز سفر با روز دیگرش تفاوت دارد و این فرق نه فقط به خاطر فضا و محیطی است که آن را تجربه می کنیم، بلکه به خاطر حضور هم میهنانی هست که با آنها هم زبان می شویم، از زاغ مرز تا کپورچال تا لوندویل و تا هر جای ایران.

خانه هایی در آن اقامت داشتیم خیلی بی شباهت به مردمی که در آن زندگی می کردند نبود. این هم دلی و این یکرنگی و این سادگی  را عاشقم. در تمامی مسیر آنچه که وجه مشترک همه این مردمان بود روح گره خوره مهیمان نوازی و غریب نوازی بود. علی رغم اینکه خود نیز می دانستم ما مردمانی میهمان نواز هستیم اما وقتی دقیق تر نگاه می کردم یافتم این حس فراتر از آن چیزی است به ما گفتند و یاد گرفتیم. چیزی به سان روح لطیف انسانی و انسانیت، این هویت، این اصالت من را سخت دچار می کند.

حال در آستارا هستیم، آخرین نقطه مرز دریایی وطنمان.

از گذر از دو استان مازندران و گیلان با مصاحبه ای که از مردم داشتم و شب هایی که در منزلشان سپری کردم نکاتی را یافتم که فقط برای مرور مجدد یادآور خواهم شد.

۱- وقتی میهمان به خانه کسی وارد می شود معمولا با تعارف هایی نظیر خوش آمدین، قدمتون بر سر چشم، صفا آوردین، منزل ما را نورانی کردین، مواجه می شود و اگر مهمان خودمانی باشد از تعارفاتی نظیر راه گم کردین، از این ورا، چیزی جا گذاشته بودین وارد منزل می شود.

۲- در بدو ورود میهمان، میزبان اگر آمادگی اش را نداشته باشد و مهمانی ناخوانده به منزلشان وارد شود، چنانچه لباسی در خور میهمان بر تن نداشته باشند، بلافاصله آن را تعویض می کنند.

۳- در مرحله بعدی مقدمات پذیرایی از مهمان را فراهم می کنند. معولا چای قند پهلو در اولین پذیرایی ها الویت دارد و اگر در فصول گرم سال باشد حتماً پبشنهاد یک شربت خنک از سوی میزبان داده می شود.

۴- میزبان برای اینکه مهمان وارد شده احساس غریبی یا تنهایی نکند حتماً مهمان راتا قبل از اینکه خود مهمان بخواهد بخوابد، را همراهی می کند و در صورت امکان از همسایگان و پدر و مادر خود می خواهد که برای خوش آمد گویی به منزلشان بیاید.

۵- اگر میهمان بد موقع رسیده باشد و صاحب خانه غذا خورده باشد حتماً برای اینکه میهمان خجالت زده نشود وانمود نمی کنند و حتماً چند لقمه ای او را همراهی می کنند. همچنین اگر امکان فراهم آوردن غذا نباشد هر آنچه که داشته باشند را برایت می آوردند و آنقدر بابتش معذرت خواهی می کنند که خود میهمان نیز شرمند می شود.

۶- به هنگام صرف غذا میزبان حتماً الویت را به مهمان می دهد و تا قبل از اینکه او غذا را نکشد دست به سفره نمی برند و در خلال صرف غذا مایل هستند که بدانند بشقاب او حتماً پر و به اندازه کافی باشد، در غیر این صورت تعارف صرف غذا تکرار می شود.

۷- پس از صرف غذا اصولا به مهمان اجازه داده نمی شود که به زحمت بیافتد و در جمع کردن سفره، همراهی کند چه برسد برای شستن ظرف های غذا.

۸- بعد از صرف غذا نیز پذیرایی با میوه ادامه دارد که معمولا ظرف میوه هر چقدر هم که سنگین باشد آن را بلند می کنند و در جلوی مهمان می گیرند و با تناسب تنوع میوه موجود در ظرف اصرار به این هست که حتماً از همه نوع میوه در بشقاب خودش بردارد.

۹- برای اقامت حتماً بهترین اتاق، بهترین لحاف و رختخواب را به او اختصاص می دهند، و از سوال می پرسند که برای استراحت  لباس راحتی نیاز دارد یا خیر ( در بقچه هر منزلی همیشه یک زیر شلواری تمیز برای میهمان هست).

۱۰- صبح هنگام هم اجازه می دهند تا میهمان خودش بیدار شود حتی اگر صاحب خانه در بیرون از منزل کاری داشته باشد از شب قبل با او هماهنگ می کنند و خانه را در اختیارش می گذارند تا مبادا آزرده خاطر شود.

۱۱- حال در خارج از خانه شما به عنوان غریبه ای وارد منطقه می شوی اگر جویای آدرسی باشی معمولا شما را تا خود اون آدرس همراهی می کنند و اگر متوجه بشوند از سئوالی که می پرسند ناراحت نمی شوی بسیار مایل هستند بدانند که شب را در کجا سپری می کنی تا اگر تکلیفت را نمی دانی به منزلشان دعوت کنند (بفرما در خدمت باشیم، کلبه کوچیکی هست، دولتسرا نیست ولی پذیراتون هستیم، امشبو با ما بد بگذرونین، یه کلبه درویشی داریم و…)

با همه این موارد در رستوران چیزی که نظرم را خیلی جلب کرد ، وقتی غذا را برایمان سرو کردنند مایل بودن بدونند که بدانند از کیفیت غذا رضایت داریم چیزی کم و کسر نداریم، آیا مزاج ما با غذا های محلی آنها سازگار است، که در غیر این صورت حاضر بودند بدون دریافت هیج هزینه ای آن را بر گردانند.

با همه این تفاسیر آنچه که مشهود است جریان میهمان نوازی در ایران و شروع یک تعارف به هم نشینی از یک سلام گرم و صمیمی آغاز می شود. از مجموع ۲۰ نفری که در طی این چند روز بصورت اتفاقی خواستیم که میهمانشان شویم فقط ۲ یا ۳نفر حاضر نبودند که پذیرای این مسئله باشند که وقتی پای صحبت آنها می نشستیم کاملاً حق را به آنها می دادیم.

شاید من ،تو، ما و شهر هم در قضیه مقصر هستیم.

آنها از حضور غریبه در حریم شخصی خودشون هراس دارند. هراس از نا امنی، هراس از خدشه دار شدن آنچه که به آنها هویت و چارچوب اخلاقی داده. برای مثال گردشگر نماهایی هستند که به بهانه های مختلف  وارد خانه و حریم خانوادگی آنها شدند و به دلیل رعایت نکردن آنچه که برای آنها به هر دلیلی حائز اهمیمت بود، باعث ایجاد اختلافات خانوادگی و مسائل و پیامد های بعدی شده.

دوست عزیز هموطن گرامی اهالی سفر به هر کجا که وارد می شوید یادتان باشد آنجا حریم و حرمت خودش را دارد هنوز مردمی هستند که اعتقاد و باورهایشان دست نخورده و بکر است. حیف است این همدلی تبدیل به بی اعتنایی شود.

۱

۲

۳

۴

۵

کنگره جهانی مهمان نوازی

شنبه ۲۱ دی ۱۳۹۲

من واقعا به “مهمان نوازی ایرانی” جدای از نقدهایی که ممکن است به آن وارد باشد، حس منحصر به فردی دارم و این روزها همه اش در این اندیشه هستم که چه کنیم که ظرافت ها و پیچیدگی های آن درک، و نشان داده شود. کسانی که بنده را می شناسند می دانند که با ناسیونالیسم به ویژه از نوع افراطی اش هیچ میانه ای ندارم، اما به آنچه که متعلق به دانش و مرام پیشینیان این مرز و بوم است دلبستگی عمیقی دارم.

به همین منظور پیشنهاد می کنم که ما پیشقدم شویم و کنگره جهانی مهمان نوازی را در ایران برگزار کنیم. در این کنگره علاوه بر اینکه به دیگر کشورها فرصت داده می شود از مهمان نوازی خود سخن برانند و آن را معرفی کنند، ما نیز فرصت خواهیم داشت تا نمایش باشکوهی از سخت افزار و نرم افزارهای مهمان نوازی خودمان ارائه دهیم. این رویداد همچنین می تواند قدم بزرگ و مثبتی برای بهبود روابط دیپلماتیک مابین کشورها باشد. به نظرم اگر این پیشنهاد و آنچه که در زیر مجموعه این پیشنهاد توانایی مطرح شدن دارد، خوب فهمیده و بعد اجرا شود تصویر بسیار زیباتری از ایران به جهانیان نشان داده دخواهد شد.

“مهمان نوازی ایرانی” را بسیاری از خارجیانی که به ایران سفر کرده اند، خوب می شناسند. جالب این است که متوجه شدم “مهدی جهانگیری” (موسس بانک گردشگری و رییس گروه مالی گردشگری) در صفحه فیس بوک خود علاوه بر رضایت از احتمال حضور گردشگران خارجی در کشورمان در ماه های آینده، عنوان کرده است (نقل به مضمون) که اگر پای گردشگران به ایران باز شود علاوه بر لذت بردن از جاذبه های فرهنگی و طبیعی و معنوی، از مهمان نوازی ایرانی دچار حیرت خواهند شد.

آنطور که من به مهمان نوازی ایرانی نگاه می کنم

دوشنبه ۲ دی ۱۳۹۲

دیروز (یک شنبه) در جلسه ای دوست عزیزی یکی از خبرنامه های سازمان جهانی گردشگری UNWTO را به دستم داد که عنوانش این بود: گردشگری و اهداف توسعه هزاره. امروز که آن را مطالعه می کردم، مطالب مهمی در آن یافتم.

اما موضوع جالب توجه این است که حدود چهار سال و نیم پیش بنده متنی نوشتم با عنوان گردشگری و اهداف توسعه هزاره سوم سازمان ملل که می توانید آن را در آدرس http://nooraghayee.com/?p=7723 بیابید. در این متن “اهداف توسعه هزاره” را با “شعارهای گردشگری” در سالهای متفاوت مقایسه کرده بودم. این مقایسه بنده را به این نتیجه رسانده بود که اهداف گردشگری بی ارتباط نیست با اهدافی برای زندگی بهتر.

در همین راستا باید عرض کنم، وقتی که “پروژه مهمان نوازی ایرانی” را مطرح کردم، یکی از مهمترین اهدافم ایجاد فرایندی برای “توسعه مشارکت جهانی” یا به عبارتی “ایجاد مشارکت جهانی برای توسعه” از طرف ایران بود. بد نیست بدانید این عبارت هدف شماره ۸ از “اهداف توسعه هزاره سازمان ملل” است و از طرفی مهمان نوازی اصل اولیه در گردشگری به شمار می آید.

واقعا امیدوارم بتوانیم خوانش جدیدی از مهمان نوازی ایرانی را به صورت شایسته و با معنای درست آن در سطح جهانی مطرح کنیم.

سپاسگزاری از مجید عرفانیان

سه شنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۲

دوست و همکار گرامی­ام، “مجید عرفانیان” در سفری که به مقر “سازمان جهانی گردشگری” در مادرید داشته، لطف بی­دریغش را شامل حال بنده و بقیه دوستانمان کرده و از پیگیری پروژه “ثبت میراث معنوی مهمان­نوازی ایرانی” برای دبیرکل و دو تن دیگر از اعضای این سازمان صحبت کرده است.

به گفته­ی مجید افراد حاضر در جلسه به گرمی از این پروژه استقبال کردند و قول همکاری دادند.

وظیفه­ی خودم می­دانم از مجید بابت این توجه، تشکر و قدردانی کنم. اگر این پروژه مسیر خود را پیدا کند، خیلی­ها باید از او سپاسگزار باشند.

به مثال های بیشتری نیاز داریم

چهارشنبه ۸ آبان ۱۳۹۲

در راستای پروژه “مهمان نوازی ایرانی” به این فکر افتادیم که رابطه برخی از “خوراکی ها” را با “بازی ها” فهرست بندی کنیم و اطلاعاتی ارائه دهیم.

به طور مثال گردو یک خوراکی است ولی گردو بازی هم رواج داشته. همچنین است برای بادام.

تخم مرغ پخته به عنوان خوراکی مورد استفاده قرار می گیرد، ولی جنگ تخم مرغ هم رواج داشته.

یادم هست که با جناغ سینه مرغ، شرط بندی می کردیم. یا با استخوان ترقوه، تاس درست می کردیم.

آیا شما می توانید نمونه های دیگری را مثال بزنید؟

همچنین می خواهیم رابطه “خوارکی ها” را با “صنایع دستی” مشخص کنیم.

مثلا با هسته خرما، تسبیح درست می شود.

آیا شما نمونه های دیگری را سراغ دارید؟

نامه ای از “مجید عرفانیان”

شنبه ۲۰ مهر ۱۳۹۲

آرش جان سلام

پیرو دیدار و صحبت تلفنی که داشتیم، دوست ترک مان “اووز” از فردا یکشنبه (۲۱ مهر) سفرش رو به سمت مقاصد زیر آغاز میکنه:

قم، کاشان، اردستان، اصفهان، شیراز، بندرعباس، کرمان، زاهدان و البته شهرهایی در بین مسیرهای ذکر شده.

این سفر بخشی از یک سفر ۳ ساله است که “اووز” شروع کرده و میخواد خیلی از کشورها رو با دوچرخه طی کنه و ببینه. برای همین راه درازی رو در پیش داره و از لحاظ هزینه حسابی باید فکر شده و با کمترین هزینه پیش بره. روز پنجشنبه که دیدمش (و دیدیش) دنبال راهی بود که بتونه از دوستان ایرانی که در گردشگری هستن و میزبانی میکنن کمک بگیره تا بتونه هزینه هاش رو مدیریت کنه. شاید اگه اسم و شماره و وبلاگش رو توی سایتت قرار بدی و موضوع رو مطرح کنی، خیلی ها بتونن بهش کمک کنن و بتونه تجربه بهتری رو در ایران بدست بیاره. این مشخصات اووز هست:

نام: اووز تان

سن: ۲۹

ملیت: ترک

شماره تلفن: ۰۹۳۵۶۷۴۸۳۱۶

www.oguzgidiyor.com  :سایت

اووز توی وبلاگش به زبان ترکی سفرنامه مینویسه و به زبان انگلیسی هم تقریبا مسلطه. چند تا عکسش رو هم برات به پیوست فرستادم. باز هم از لطفت ممنون.

قربانت، مجید

بدون شرح

اووز: دوچرخه سوار ترکیه ای

پی نوشت: اگر از دوستان کسی تمایل دارد میزبان این دوچرخه سوار کشور همسایه (در مسیری که طی می کند و در بالا به آن اشاره شده) باشد و تجربه مهمان نوازی ایرانی را برایش رقم بزند، با ایشان تماس بگیرد.

اگر دوستی از ایشان پذیرایی کرد، لطفا به بنده هم اطلاع دهد که برای ثبت در پروژه “مهمان نوازی ایرانی” مستند کنیم.

از وبلاگ “ایران، قبله عالم”

سه شنبه ۹ مهر ۱۳۹۲

شما را به خواندن فرازهایی از “مهمان نوازی ایرانی” در آدرس های زیر دعوت می کنم:

http://iranghebleyeaalam.blogfa.com/post/382/%D9%85%D9%87%D9%85%D8%A7%D9%86-%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%B2%DB%8C

http://iranghebleyeaalam.blogfa.com/post/381/%D8%A8%D9%87-%D8%A8%D9%87%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86%DA%AF%D8%B1%D8%AF%DB%8C(2)

همچنین خواهشمندم مطالب مستندی از این دست را برای بنده ارسال بفرمایید.

مهمان‎نوازی ایرانی به کجا رسید؟

یکشنبه ۷ مهر ۱۳۹۲

گزارش مختصر از پروژه “ثبت مهمان‎نوازی ایرانی” در بازه‎ی زمانی از ۱۲ تیر تا ۲۹ شهریور ۱۳۹۲

مدیر پروژه: طیبه خارستانی

- ۲۲ جلسه و ۲ اتاق فکر در زمانی معادل حدودی ۳۷ ساعت برگزار شده است.

- حدود ۵۰ نفر از اعضای انجمن صنفی راهنمایان گردشگری استان تهران در روند این پروژه نقش ایفا کرده‎اند.

- علاوه بر ۵۰ نفر فوق‎الذکر، ۲۰ نفر از افراد متخصص و مجرب در عرصه‎های فرهنگی، هنری و مدیریتی در پروژه مشارکت و برخی از آن‎ها نقش بسیار پررنگی داشته‎اند و دارند.

- موارد مهم مطرح شده در جلسات عبارت است از:

· تقسیم بندی سخت افزاری و نرم افزاری موضوعات مربوط

· مستند سازی

· مطالعات کتابخانه‎ای و تحقیقات میدانی

· تهیه Action Plan

· آشنایی با کنوانسیون میراث معنوی

· طراحی سایت دو زبانه

· طراحی لوگو

· ارتباط با سازمان‎ها، نهادها و ارگان‎های مربوط

· ارتباط و همکاری با افراد متخصص و صاحب ایده

· آشنایی با کتاب‎ها و سایت‎های مربوط

برای کسانی که علاقمند بودند مشارکت کنند

شنبه ۱۲ مرداد ۱۳۹۲

خدمت دوستانی که روند پروژه “میراث معنوی مهمان نوازی ایرانیان” را دنبال می کنند عرض کنم که:

در روز سه شنبه، ۱۵ مرداد از ساعت ۱۷ تا ۱۹ در مکان برگزاری جلسات هفتگی انجمن صنفی راهنمایان گردشگری استان تهران، اتاق فکر و ایده پردازی پروژه مذکور برگزار می شود.

نشانی: خانه سلامت عباس آباد: خیابان مطهری، خیابان اکبری، خیابان زینالی، کوچه پاکزاد، پلاک ۱۵

مهمان‌نوازی در سه قلعه

یکشنبه ۲۳ تیر ۱۳۹۲

با یکی از آداب و رسوم مهمان‌نوازی در استان خراسان جنوبی (به طور خاص  شهر “سه قلعه” در شهرستان “سرایان”) آشنا شوید:

یکی از آداب جالب در رابطه با مهمان‌نوازی در منطقه “سه قلعه”، رسم “کف زدن” است که معمولا در زمستان اجرا می‌شود.

به این ترتیب که هر زمان خانواده‌ای پذیرای مهمانی باشند که در منطقه غریب است، همسایگان به احترام مهمان بعد از صرف شام به منزل میزبان رفته و به مهمان خیر مقدم می‌گویند.

در این هنگام برای هر چه صمیمانه‌تر شدن محفلشان “‌کف” می‌زنند. برای “کف زدن” دو یا سه تکه چوب ریشه گیاهی به نام “بیخ” را با یک لیوان آب ولرم در ظرف تشت مانندی می‌ریزند.

بزرگ‌ترین فرد مجلس شروع کننده مراسم است و توسط یک یا دو تکه چوب، محتوای این ظرف را هم می‌زند. این عمل توسط  تک تک افراد حاضر در مهمانی و از جمله مهمان، برای ایجاد حس تعلق و فضای صمیمانه بین مهمان و سایر افراد حاضر در مجلس‌، انجام می‌شود و تا زمانی که محتوای ظرف تبدیل به کف حجیم و سفت بشود، این عمل ادامه خواهد داشت.

گاهی اوقات در حین “کف زدن” آواز و سرود نیز خوانده می‌شود. در پایان تمامی افراد حاضر در مهمانی از “کف” میل می‌کنند.

همچنین در گذشته برای پذیرایی از مهمان در این منطقه از چای و مربا (به جای میوه) در فصل زمستان استفاده می‌شده است.

در حال حاضر به ندرت این مراسم در مهمانی‌های خانوادگی منطقه دیده می‌شود.

با تشکر از آقای پوزشیان، کارشناس بخشداری شهر سه قلعه، که این اطلاعات را در اختیار بنده قرار دادند.

پریسا بیکی

پی نوشت: دوستانی که در تهران و یا شهرستان هستند با نوشتن و ثبت کردن چنین موضوعاتی می توانند به سادگی در پروژه شناخت و ثبت مهمان نوازی ایرانی مشارکت داشته باشند. حالا منتظر هستم ببینم افرادی که برای همکاری ابراز تمایل کرده بودند، چه می کنند.

سه شنبه، ۲۵ تیر

چهارشنبه ۱۹ تیر ۱۳۹۲

از دوستانی که علاقمندند در پروژه شناخت و ثبت میراث معنوی “مهمان نوازی ایرانی” مشارکت داشته باشند، خواهشمند است در روز سه شنبه، ۲۵ تیر از ساعت ۱۶ تا ۱۸ در محل هفته نامه تعطیلات نو به آدرس: تهران، میدان فاطمی، خیابان جویبار (فلسطین شمالی)، پایین تر از زرتشت، کوچه فرزام، پلاک ۲۱، طبقه اول حضور داشته باشند.

برای هماهنگی بیشتر و چگونگی برگزاری این جلسه می توانید با مدیر این پروژه، سرکار خانم “طیبه خارستانی” با شماره تلفن ۰۹۳۹۳۱۹۴۴۰۱ تماس بگیرید.

سرزمین هزار و یک تواضع و تکریم

دوشنبه ۱۷ تیر ۱۳۹۲

متن زیر (زیر نقطه چین) توسط “یان ریشار” در مجله “پیام” متعلق به “یونسکو” با عنوان “هنر مهمان نوازی” در بهمن ۱۳۷۰ به چاپ رسیده است.

یان ریشار: اهل کشور فرانسه است و در مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه CNRS به تحقیق اشتغال داشته. سال‌ها در ایران زندگی کرده و در موسسه فرانسوی ایرانشناسی در تهران همکاری داشته است. آثار پژوهشی زیادی در مورد فرهنگ ایرانی منتشر کرده است و کتاب “تهران در زیر آتشفشان” (اوترمان، پاریس ۱۹۸۷) را با همکاری “ب. اورکاو” نوشته است. او در ضمن ویراستار مجموعه‌ای از مقالات مربوط به ایران و غرب است که توسط “مزون دوسیانس دولوم” در پاریس منتشر شده است. (۱۹۸۹)

ضمنا از همکاری سرکار خانم “رویا خدامرادی” برای تایپ این متن سپاسگزارم.

ادامه مطلب …