خيلي كوتاه، كمي ادبي

جهان‌بینی

نظم دو مصرع یک بیت شعر ایرانی همچون هماهنگی چوب‌های اسکی نروژی است که در چابکی پاهای رقصنده تانگو آرژانتینی تجلی یافته و به شکل مهارت خوردن سوشی با قاشق‌های هاشی ژاپنی و قدرت دستان قهرمان کونگ‌فوی چینی به نمایش درآمده.

جنگ و صلح

شیارهای مغزم، خاکریزهای جنگ است. آنجا پُشته‌های بسیاری است از باورهای کُشته. انگار نیروهای کمکی از راه نرسیدند زیر فشار آتشبار اشتباهات. از بلندای بوی بد، چنین بر می‌آید که اجساد افکار سخت و نامنعطف دیروز، فاسدانه نرم شده‌اند امروز. با این حال، فهمیده‌ام، صلح دروغ هر صبح است و من هر شب میدان جنگم …

به مناسبت روز اول پاییز

سجده به هر برگ زرد که هر یک مُهری است در محراب پاییز ………………………………………………………………….. خوش باد که سرخ نگه می‌دارم رُخ زرد آزرده‌ام را نه با سیلی که با فریب همپوشانی رَخت زرد پاییز ………………………………………………………………….. باز برگزید و برگرفت آن برگ طلا را، برگویید بر کوی و برزن که برگشت پاییز

خانه‌ی روان

کلون تردید را بکوب، قدم بگذار به هشتی تشویش، ترس دالان را فرو بگذار، تجربه کن بیرونی انتظار را، تا به حیاط رهایی برسی. آنگاه در رویای اندرونی از پله‌های سرداب ناخودآگاه پایین برو. زمانی بعد، به امید معراج بام بالا بیا. زینهار! در این پایین و بالا شدن، از پنج دری احساس غافل نشوی. …