به جرات می‌توانم بگویم تاکنون با هیچ بشر ایرانی برخورد نکرده‌ام که رگه‌هایی از توطئه‌چینی در وجودش نباشد. و حالا این سوال برایم مطرح است: “چگونه می‌شود آدم ایرانی باشد و توطئه‌گر نباشد؟”

از آن‌جا که می‌دانم طیف وسیعی از خوانندگان این سایت را راهنمایان گردشگری تشکیل می‌دهند، و همچنین از آن‌جایی که بسیاری سوال‌ها درباره‌ی برگزاری «جشن روز جهانی راهنمایان گردشگری» وجود دارد، چند خطی را در زیر یادآور می‌شوم.

ایده‌ی برگزاری این جشن را بنده برای اولین مرتبه در سال ۱۳۸۶ مطرح کردم، بعد به کمک محمدحسین یزدانی این ایده را پرورش دادیم و نهایتا با کمک دوستان آن را به مرحله‌ی اجرا درآوردیم. تا جایی‌که امسال سومین سال متوالی است که راهنمایان، روز جهانی راهنمایان گردشگری را جشن می‌گیرند. سال اول «انجمن خانه فرآوران ایران» که بیشترین اعضایش را راهنمایان گردشگری تشکیل می‌دادند به همراه «جامعه راهنمایان ایرانگردی و جهانگردی» و با کمک سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری این جشن را در موزه ملی ایران برگزار کردند. از همان سال اول توافقی انجام شده بود که در سال‌های بعد این جشن در استان‌های دیگر برگزار شود (صورت جلسه موجود است)، اما از آن‌جایی که انجمن صنفی راهنمایان گردشگری استان تهران تشکیل شد و بعضی با تشکیل این انجمن صنفی موافق نبودند، در سال دوم دو جشن مختلف در کشور برگزار شد. یک مراسم توسط جامعه راهنمایان ایرانگردی و جهان‌گردی در تهران (بر خلاف توافق) و دیگری در شهر یزد، با همکاری انجمن‌های صنفی راهنمایان گردشگری (تهران، اصفهان، کرمان) و همچنین حضور تعدادی از راهنمایان گردشگری از استان‌های مختلف، برگزار شد.

امسال نیز جشن با همکاری انجمن‌های صنفی استان‌های تهران، اصفهان، یزد، کرمان، فارس و همچنین با حضور راهنمایانی از استان‌های دیگر در شهر تبریز برگزار خواهد شد. باز هم جامعه راهنمایان ایرانگردی و جهانگردی قرار است جشنی را جداگانه در تهران برگزار کند. قابل توجه است که ما (انجمن صنفی راهنمایان گردشگری استان تهران) برای سال دوم و سوم هم پیشنهاد برگزاری جشن با همکاری یکدیگر را به جامعه راهنمایان ایرانگردی و جهانگردی پیشنهاد کرده‌ایم که از طرف آنان پذیرفته نشد.

امسال ما تلاش کردیم که تعداد بیشتری از راهنمایان گردشگری استان‌های مختلف را به جشن دعوت کنیم، اما هنوز راهنمایان همه‌ی استان‌ها را نمی‌شناسیم. امیدواریم در سال‌های آتی، شاهد جمع شدن همه‌ی راهنمایان گردشگری در هنگام برگزاری مراسم جشن باشیم.

اما چند موضوع:

۱- دوستانی از جامعه راهنمایان ایرانگردی و جهانگردی، انجمن صنفی تهران را محکوم می‌کنند که چرا بر خلاف نامش، فعالیت کشوری می‌کند؟ جواب: اگر این ایراد به ما وارد باشد که چرا به جای فعالیت استانی، فعالیت کشوری می‌کنیم، عین همین ایراد بر جامعه وارد است که چرا بر خلاف نام و ادعایش فعالیت استانی می‌کند نه کشوری. داستان از این‌جا شروع می‌شود که در واقع آن‌ها نتوانستند کشور را تحت پوشش قرار دهند و این مورد به سادگی قابل اثبات است. دیگر این‌که انجمن صنفی تهران فعالیت کشوری نمی‌کند، بلکه تعامل کشوری دارد. جشن در یزد با همکاری یزدی‌ها و بقیه استان‌ها برگزار شد و در تبریز نیز با همکاری تبریز‌‌ی‌ها و بقیه استان‌ها برگزار می‌شود. آیا برای این مورد باید جواب پس دهیم؟

۲- جامعه راهنمایان ایرانگردی و جهانگردی سوء‌تفاهم فعالیت انجمن صنفی تهران را رسانه‌ای کرده و این موضوع را به مدیران دولتی هم کشانده است. جواب: انجمن صنفی راهنمایان گردشگری استان تهران، تاکنون چندین مرتبه خواستار برطرف‌شدن این سوء تفاهم‌ها شده و خواستار جلسه‌ی مشترکی بوده است ولی جامعه در مورد آن بی‌تفاوت عمل کرده است. دیگر این‌که کافی است جامعه‌ راهنمایان ایرانگردی و جهانگردی به گستردگی اخبار مربوط به برگزاری جشن در سال قبل (در یزد) نگاهی بیندازد، تا بداند که اگر قرار بر جنگ رسانه‌ای باشد، کدام پیروز خواهیم بود. بنده با این‌که شخصا خبرنگار هستم هرگز مطلبی در رابطه با این سوءتفاهم در رسانه‌ها مطرح نکرده‌ام، اکنون هم فقط در سایت شخصی‌ام این موضوع را انعکاس می‌دهم تا بلکه دوستان به خودشان بیایند و دست بردارند.

۳- آیا برگزاری یک مراسم چند ساعته سخنرانی و اعطای چند جایزه در یک سالن در تهران، ارزش دارد یا سفر دو روزه راهنمایان به استانی دیگر، آشنایی با همدیگر، پیاده‌روی در شهر مقصد، ترویج استفاده از راهنمای محلی، تقدیر از پیش‌کشوتان فراموش شده و بلدهای محلی و …

۴- تاکنون در مورد این موضوع ما (محمد یزدانی، بنده و دیگر دوستان عزیزمان در انجمن صنفی راهنمایان گردشگری استان تهران) فقط سکوت کردیم و به روی خودمان نیاوردیم، اکنون این موضوع را نه در یک رسانه پرتیراژ، بلکه در این سایت مطرح می‌کنم تا همگان (رسانه‌ها، مدیران دولتی و راهنمایان گردشگری) بدانند که موضوع از چه قرار است. 

سخن آخر:  آمادگی دارم از سخنانی که در این‌جا مطرح کردم، دفاع کنم و به سخنان مخالف نیز گوش فرادهم. این گوی و این میدان.