دو کار خوب دنیا، سفر کردن و نوشتن است.
اما بعد از این دو کار خوب دنیا، دو کار خوبی هست که خدا میتواند برایمان انجام دهد و آن لال کردن و تنها گذاشتن ماست.
….
پینوشت:
دیدم از هر چه مربوط به دنیا و خداست، چیزی هست که بالاتر است.
عشق…
اگر دو رویهی این عشق نبود، نه سفری بود و نه نوشتنی.
امشب شب یلداست…
امشب چه شبی باید میبود برایم، بماند.
اما امشب، شب نشینیام با نانوشتههاست و خلوتم با ناکردهها.
چرا که بیش از ده مرتبه خواستم چیزی بنویسم و نشد.
و…
به دیدار دوستی رفتم و نشد. دعوت دوستی را نپذیرفتم و نشد. پیامهای شادباش آمد و نشد. حافظ خواندم و نشد. به مولانا پناه بردم و نشد. اندیشیدم و نشد. گریستم و نشد.
امشب یک دقیقه بیشتر شد و نشد.
اما شد…
نوشتم…
….
به خدا که من حیران شبها شدهام. شب یلدا هم روش.
مقصد: سفر
هدف: فراموشی
خوزستانیها به مندائیان یا صابئین، “صبی” (به ضم ص و تشدید ب) میگویند که از ریشه “صب” عربی به معنای ریختن آب گرفته شده است اما مندائیان معتقدند که عنوان “مندایی” از کلمه آرامی “مندا” به معنای علم و عرفان و معرفت آمده است.
“فکر نمیکردم که در دامغان این همه جاذبه تاریخی وجود داشته باشد.” این سخن بسیاری از گردشگرانی است که با تور به استان سمنان و شهر دامغان سفر میکنند. یکی از ویژگیهای سفرهای گروهی درقالب تور، این است که گردشگران نسبت به مقصدی که به آن سفر میکنند اطلاعات خوبی کسب میکنند. این اطلاعات شامل سایتهای تاریخی و طبیعی، مردمشناسی، سبک زندگی، فولکلور و آداب و رسوم میشود.
پروفسور اوهاشی بیش از چهار دهه سابقه استادی و معلمی در دانشگاههای ژاپن دارد. وی سمتهای اجرایی مختلفی در دولت کشورش داشته و همچنین تجربههای فراوانی در حوزه توریسم دارد. در زیر فرازهایی از گفتهها و پیشنهادهای وی را در مصاحبه با دکتر علی رحیمپور میخوانیم:
این درد اشتیاق، قصد جانم میکند هر شب.
مرغ دل بیقرارم، سودای دام عشق میکند هر شب.
دلم به امید صدایی که به او رسد، نالهها میکند هر شب.
دل از من برد و روی از من نهان کرد، زین سبب دلم خون میکند هر شب.
…
حافظ…حافظ…حافظ…
ای کاش، تو نمیبودی یا نمیمردی…
یا ما نمیبودیم…
به خدا اگر نبود توان نوشتن. میمردم این شبها از هجوم اندیشهها…
ای کاش صبح نیاید.
در خلوت خفیف خودت میاندیشی…کمی یا مدتی…
اما بعد، چنان که گویی توان با خود تنها بودن را نداری، میگریزی.
پرتاب میشوی به دنیای خارج…با نیروی گریز از مرکز…
آنگاه…
فریاد درهم ذهن را در بیابان سفید کاغذ سر میدهی.
آیییییییییییییییی
«”وقف” تجلی عشق است و تعلق خاطر به “او”»
لغت وقف یعنی ایستادن و پایندگی، و اصطلاحاً یعنی نگهداشت و حبس کردن عین مال، و مصرف کردن منفعت آن در راه خدا. وقف اختصاصی به دین اسلام ندارد؛ زرتشتیان، کلیمیان، مسیحیان و … به صورتی از وقف باور دارند و حتی بسیاری از مراکز و بنیادهای فرهنگی و تحقیقاتی در دنیای امروز - مانند بنیاد نوبل - از نوعی وقف به وجود آمدهاند. بنابراین وقف را میتوان یک «دستاورد بشری» دانست که انسانها را از هر نژادی و با هر دینی در زیر چتر خود گردآورده است.