بازگشت به صفحه نخست

۷- فوجی

امروز (۲۸ مارچ - ۸ فروردین) با قطار سریع السیر “شین کان سن” از مبدا “توکیو” به مقصد “کیوتو” آمدیم. تجربه جالبی بود.

آمده ایم به شهر “ای کی یو سان” و “میتی کومان”، اما گزارشی که در زیر تقدیم می شود متعلق است به گشت دو روز پیش.

قبل از شروع گزارش گشت فوجی، عرض کنم که همین امروز صبح متوجه شدم “ماساژ” توالت اتاقم در هتل توکیو چگونه کار می کرد. قضییه این است:

بعد از عمل تخلیه و در زمانی که قرار است آب به سمت محل مورد نظر اسپری شود، با زدن کلید “ماساژ” آب به صورت قطع و وصل سریع و پی در پی به سمت هدف هدایت می شود و حالت ماساژ پیدا می کند. همین.

حالا این شما و این فوجی:

همین اول عرض کنم که تور یک روزه ای که بهایش را پرداختیم، هم گران بود و هم کسل کننده. بهای تور ۱۱۰ دلار بود (همراه با ناهار) و باید بگویم در برابر بدترین تورهای یک روزه ای که در ایران برگزار می شود، هیچ ارجحیتی نداشت.

این تور تقریبا ۱۲ ساعت طول کشید که با جرات می توانم بگویم ۷ ساعت آن را در اتوبوس سپری کردیم و ۱ ساعت هم در ایستگاه معطل شدیم برای جدا شدن گروه مسافرانی که تورهای مختلفی را انتخاب کرده بودند. بیشتر مسیر در ترافیک بودیم و عجیب تر اینکه اتوبوس ما را از هتل برداشت ولی به هتل برنگرداند، بلکه در ایستگاه مرکزی شهر پیاده کرد!

و اما آنچه در تصویر بالا می بینید، تلاش راهنمای تور ژاپنی است برای اینکه تاریخ ژاپن را در عرض ۳ دقیقه توضیح دهد. خانم راهنما برای هر توضیحی یا نقشه ارائه می کرد یا نقاشی، این کار او را بسیار پسندیدم.

اولین مقصدی که دیدیم، دریاچه “اَشی” بود. Ashi یکی از پنج دریاچه ای است که در اطراف کوه فوجی ایجاد شده.

ما سوار این قایق شدیم ولی فقط برای ۱۰ دقیقه. این یعنی کوفتمان کردند، یعنی کار مزخرف کردند، یعنی این که گردشگری نمی دانند و فقط ادایش در می آورند. در صورتی که ارزش دارد حداقل یک ساعت با قایق در این دریاچه گردش کنیم و از مناظر لذت ببریم. ژاپنی ها تکنولوژی دارند، پشتکار دارند، فرهنگ غنی دارند، با ادب هستند و خیلی خوبی های دیگر دارند، اما گاهی فکر می کنم واقعا مثل روبات عمل می کنند و خلاقیت ندارند.

این هم تصویر آقای دکتر “فرجی” که در این سفر ما را همراهی می کنند. ایشان یکی از ایرانی های موفق در ژاپن هستند که کارشان کلا به مهندسی زلزله و مدیریت بحران مربوط می شود، ولی گاهی در زمینه گردشگری هم فعالیت هایی انجام می دهند.

احتمالا ورودی یک معبد است.

تصویری از دریاچه “اَشی” و “فوجی” این زیبای افسونگر!

هایکو از “بوسون”:

تنها قله فوجی

مدفون ناشده باقی می ماند

زیر نوبرگها

ناهار بوفه غذای ژاپنی

کلا تور شامل ۱۰ دقیقه قایق سواری، ۲۰ دقیقه نگاه کردن به این منظره از کوه فوجی، و حضور ۱ ساعته در یک روستا بود.

قبلا در جزیره “سانتورینی” یونان در توری شرکت کردم که غروب آفتاب را ۵۰ یورو می فروختند و حالا اینجا منظره فوجی را ۱۱۰ دلار.

ما را به مکانی بردند که فوجی را تماشا کنیم و بفهمیم. آنجا موزه و فروشگاهی قرار داشت که چند تصویر از آن را در زیر می بینید.

کوه فوجی، پنج دریاچه و چندین معبد در اطراف آن، به عنوان میراث جهانی فرهنگی در یونسکو به ثبت رسیده اند. ژاپنی ها برای فوجی احترام و ارزش بسیار زیادی قائل هستند و حسابی آن را به رخ جهانیان می کشند. حتما شما هم مثل من فکر می کنید، چرا ما نخواستیم برای دماوند چنین ارزشی ایجاد کنیم؟

وقار و زیبایی دماوند از یک طرف، افسانه مداری و اسطوره مندی اش از یک طرف، قداستش از طرف دیگر، اگر از فوجی بیشتر نباشد کمتر نیست. هر دو یک شکل و قیافه دارند. هر دو آتشفشانی هستند. هر دو برف گیرند. ضمن اینکه فوجی حدود ۱۸۳۰متر از دماوند کوتاهتر است. بنابراین ما چرا نمی توانیم برای دیدن دماوند حسرت به وجود بیاوریم؟ چرا نمی توانیم منظره دماوند را بفروشیم؟ چرا ما برای داشته هایمان ارزش ایجاد نمی کنیم؟

انواع مختلفی از نقشه های فوجی درست کرده اند.

هر کسی می تواند بر روی یک کاغذ رنگی کوچک متن کوتاهی (که احتمالا شامل آرزوهایش است) بنویسد و آن را به صورت کوه تا بزند و بر روی دیوار نصب کند. این گونه برای این کوه علاقه مندی و ارزش ایجاد می کنند.

بر روی یک مانیتور بزرگ، داستان پیدایش “فوجی” روایت می شود.

نقاشی هایی از “فوجی” به نمایش گذاشته شده.

همان توضیح بالا

نقشه گوگل از “فوجی” برای گردشگران جذاب است.

فسیل های متعلق به ۷ میلیون سال پیش که در اطراف فوجی به دست آمده، به نمایش گذاشته شده.

همان توضیح بالا

کلوچه هایی به نام “فوجی” درست می کنند و می فروشند. در یک کلام، “فوجی” را به حلقمان وارد کردند.

در آخر به روستای Oshino Hakkai رفتیم. چشمه ها و بازار سنتی خوبی داشت.

Oshino Hakkai

همان

همان

اگر چه خوب معلوم نیست ولی لطفا به سمت راست تصویر نگاه کنید. در روستای Oshino Hakkai جایی بود که می توانستید پولی معادل ۳ دلار پرداخت کنید تا فقط در ارتفاع سه متری از سطح زمین منظره بهتری برای عکس گرفتن از “فوجی” داشته باشید.

۸ نظر در “۷- فوجی”

  1. فرشاد فیروزی نوشته است:

    سلام آرش جان ، سال نو مبارک ، امیدوارم سالی خوب همراه با آرامش وسلامتی و…. داشته باشی ، شرمنده دیر شد…. امروز سفرنامه ژاپن رو خوندم ومثل همیشه عالی بود و خیلی لذت بردم. خیلی خیلی بهتون خوش بگذره و موفق و شاد باشید
    ……………………………………………………………………………………………………………………………….
    جواب: سلام. ارادتمند فرشاد عزیز هم هستیم.
    خوبی؟
    سلامتی؟
    سال نو بر تو و خانواده محترمت هم مبارک باشه.
    به امید دیدارت هستم. پیروز باشی.

  2. خاطره نوشته است:

    درود بر تو ارش عزیز که وقت میذاری و مینویسی.واقعا دارم لذت میبرم .سپاس فراوان از تو
    آرش ،جای جای این سرزمین اتقدر داشته ها دارد و.ما استفاده نمیکنیم که دیگه عادی شده…..
    امروز توی کیش در یکی از پارک هاش فواره های ابی رو دیدم که تقریبا مثل فواره های ابی مقابل برج خلیفه بود اما اونجا چطور گردشگران شوق دیدار دارند و اینجا چطور??!!!!!
    …………………………………………………………………………………………………………………………
    جواب: سلام. بله، متاسفانه ما داریم کفر نعمت می کنیم و حواسمون هم نیست اصلا.

  3. نسرین عالیخانی نوشته است:

    درود استاد جان
    اینها از ماست هم کره می گیرند . با نظرتان در مورد دماوند خیلی موافقم . این افسونگر بر افراشته ی دوست داشتنی
    ………………………………………………………………………………………………………………………………..
    جواب: سلام. موفق باشید.

  4. محمد نوشته است:

    سپاس ارش از سفرنامه دلنشین …..
    ………………………………………………………………………………………………………………………………..
    جواب: سلام. ارادتمندم.

  5. م.معظم نوشته است:

    سلام
    سپاس از فوجی و خبرهاش
    دلم برای مظلومیت دماوند آتش گرفت !
    موفق و سلامت و شاد باشید
    ………………………………………………………………………………………………………………………..
    جواب: سلام. دلمون نباید آتیش بگیره. فکر و ذهنمون باید آتیش بگیره تا براش فکر کنیم و بعدش عملی کنیم.

  6. مهرزاد نوشته است:

    با سلام و سپاس از سفرنامۀ زیباتون…

    واقعا حسرت خوردم که چقدر دماوند خودمون مظلوم و گمنام واقع شده درحالی‌که هیچی از فوجی کم نداره. ما (و شاید خیلی از مردم کشورای دیگه) از دوران کودکی با فوجی آشنا شدیم (حداقل عکسش رو تو کتابای مدرسه‌مون دیدیم) ولی فکر نکنم ژاپنی‌ها (و خیلی دیگه از مردم دنیا) با دماوند آشنا باشن.
    و یه کم تو این لحظه گله‌مندم از شما (البته با عرض معذرت) که تقریباً مصادف با همین گزارش، عکس دماوند رو از بنر سایتتون برداشتین.
    …………………………………………………………………………………………………………………………….
    جواب: سلام. راستش از عکسم خوشم نمی اومد. ضمن اینکه بخشی از کوه با فوتوشاپ کار شده بود، و اون رو هم دوست نداشتم. اما دماوند، دماوند هست و دماوند خواهی بود. یک روزی که برم قله، دوباره عکس دماوند زینت بخش این سایت میشه.

  7. احمد نوشته است:

    سلام آرش جان
    ممنون بابت اطلاعات و خاطراتت از سفر به ژاپن
    من برای یک دوره ۱ماهه دارم میرم ژاپن
    میخواستم ببینم چه توصیه هایی برای من داری؟من هیچی از ژاپن و سفر به ژاپن ندارم لطفا راهنماییم کن
    با تشکر
    …………………………………………………………………………………………………………………………
    جواب: سلام. شما بپرس، من اگر بدونم جواب خواهم داد. اگر تلفنی (بعد از ساعت ۱۰ شب) باشه بهتره. موفق باشید.

  8. سولماز نوشته است:

    سلام
    تبریک می گم
    خیلی عالی نوشتید کوتاه و جذاب و بدون حاشیه و زیاده گویی
    برای نوشتن داستانی دنبال چیزهایی از کوه فوجی می گردم اگر باز هم عکس و هایکو داشتید برایم بفرستید
    رابطه بچه ها یا داستانی از این کوه برای بچه های ژاپن نقل می شود؟
    مثل داستان های خودمان در مورد دماوند؟
    و اما ماجرای پیدایش فوجی جه بود؟
    سپاس
    …………………………………………………………………………………………………………………………………….
    جواب: سلام. سپاس از توجه شما. امیدوارم در کاری که می خواهید انجام بدید، موفق باشید. اما راستش اطلاعات من همین بود که نوشتم.

ارسال نظر

 
نام:
ایمیل (نمایش داده نخواهد شد):
وب سایت:


برای جلوگیری از فرستادن هرزنامه،‌کاراکتر های روبرو را در زیر وارد نمایید در صورت ناخوانا بودن اینجا را کلیک کنید
Click to hear an audio file of the anti-spam word