عصبي هستم

يك سفر 24 ساعته به «اشكور» (منطقه‌اي در ارتفاعات غرب مازندران و شرق گيلان) رفتيم. سفر خوبي بود. كلي موضوعات تازه ياد گرفتم. اما زهر قضيه در اين‌جاست كه عكس‌هايي كه گرفتم احتمالا از دست رفته است.

دفعه‌ي قبل كه عكس‌هايم از دست رفت، تقصير يك دوست بود كه فكر مي‌كرد به من خوبي مي‌كند. وقتي فهميدم كه چه گندي زده، مي‌خواستم بكشمش. من كه نكشتمش، اما چند وقت بعد خودش مرد.

اين بار هم فكر مي‌كنم كه دوست ديگري مقصر بوده. حدس مي‌زنم. به رويش نياوردم. اما خدا خودش به داد او برسد.

واقعا عصبي هستم. اما متن سفرنامه را به زودي در سايت قرار مي‌دهم.

دیدگاه ها

  1. asemuni

    اما نه به اندازه من!

    امروز بعد از یک هفته دوستی را دیدم که تعریف میکرد چطور جلادان مزدور به زور کتک به درون ماشینش کشیدند و بردند………………….

    می گفت سه تا زن و چهار مرد بودند در مقابل یک نفر!!!!!!!!!!!

    میگفت مردم فقط نگاه میکردند و هیچکس جلو نیامد!مردان ما در زیر ابرو برداشتن و تتو و………هر آنچه نامردان میکنند استادند اما………..

    تا کی باید شاهد این جنایات باشیم و شما مردان بی تفاوت را تحمل کنیم؟
    مگر یک دختر 24 ساله چقدر تحمل کتک خوردن دارد و اصلا برای چی؟

    واقعا کدام مهمتر است؟خراب شدن عکسهای شما یا حلقه اختناقی که روز بروز تنگتر و تنگتر می شود؟و تاوانش را ما می دهیم.
    ما دختران و زنان ایران زمین!

  2. پیام

    سلام
    زیاد عصبی نباشید. اگر دوربینتون دیجیتال بوده و عکس ها از روی حافظه به هر دلیل پاک شده به احتمال 80 درصد قابل بازیابی هست. فقط تنها کاری که باید بکنید اینه که حافظه رو فرمت نکنید و عکس جدید هم با اون نگیرید. بعد با من تماس بگیرید تا ترتیب بازیابی رو بدیم. به خاطر تاخیر در تغییری که قرار بود انجام بشه هم عذر می خواهم. در اولین فرصت انجام میشه.

  3. سیما سلمان زاده

    زود خوندم و تند رد شدم…😅
    ……………………………………………………………………………………………………………………….
    جواب: سلام.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *